- Kira, proszę pojedźmy na święta do moich rodziców - mówi Niall, pocierając moje ramiona w przyjacielskim geście.
- Nie! Nie będę się do nikogo wpraszała, a tak w ogóle to ich nie znam. Oni też o mnie nic nie wiedzą - nie dam się mu namówić na ten głupi pomysł. Chłopak zawsze chcę wszystkich dookoła uszczęśliwiać. W szczególności mnie. Spoglądam na niego i widzę jak zaciska szczękę. Fakt, że coś idzie nie po jego myśli doprowadza go do białej gorączki.
- Kira! Jedziemy. Nie masz jak wrócić do kraju na święta. Nawet jeżeli by ci się udało tam dojechać, to na pewno nie zdążysz wrócić na rok akademicki. A tak w ogóle nie pozwolę ci samej płynąć promem, a potem jechać autem przez pół Europy. Wybij to sobie z głowy - Czasami mam ochotę mu przylać. Chryste, jaki ten chłopak jest uparty! Obracam się na pięcie i idę do swojego pokoju.
- Kira! - on naprawdę jest uparty jak osioł. A tak przy okazji, czy on we mnie wątpi? Mój najlepszy kumpel? Pewnie, że dam radę wrócić do domu na święta. SAMA. I tak zrobię. I nawet Niall Horan mnie nie powstrzyma. Otwieram gwałtownie drzwi i wchodzę do pokoju. Jestem taka zdenerwowana. Przez niego. Wiem, że się o mnie martwi, w końcu ma prawo. Ale bez przesady! Siadam na parapecie i uchylam okno na oścież. Rześkie, poranne powietrze mnie uspokaja. Biorę głęboki wdech. Śnieg pada grubymi płatami. Naprawdę nikt się nie spodziewał takich śnieżyc w Anglii gdzie prawdziwych zim przeważnie nie ma. Mimo to ulice są pięknie przypruszone białym puszkiem. Uwielbiam taki widok. Z zamyślenia wyrywa mnie wibrujacy głos, odwracam się i widzę chłopaka stojącego w drzwiach mojego pokoju.
- Posłuchaj, wiem, że jesteś zawiedziona bo odwołano loty. Dużo osób nie trafi na święta do domu, nie tylko ty - jakby jego gadanie coś zmieniło. Prycham.
- Niall, wiem przecież jak wygląda sytuacja, ale nie będę się tobie narzucać.
- Nie. Nie ma mowy. Wiesz jakie są nawałnice? Polubisz moich rodziców, mój dom, moje miasto...Proszę Kira - robi do mnie maślane oczy.
- Bardzo proszę? - przybliża się. Och, i to jego spojrzenie. Nie mogę się skupić, gdy tak na mnie patrzy - pozwolę ci słuchać jak będziemy jechać czego będziesz chciała i nie będę marudzić - wygląda teraz jak mały chłopiec, który prosi o zabawkę w sklepie.
- No dobra - burczę pod nosem. Nawet nie wiem kiedy tak łatwo mu uległam. Zresztą, jak zawsze.
- Kocham Cię!!! - krzyczy Niall, bierze mnie na ręce i kręci się razem ze mną w ramionach. Nie mogę się powstrzymać od śmiechu, jest taki uroczy. On także zaczyna się śmiać przez co traci równowagę i upadamy na moje łóżko. Patrzę na jego twarz, lekko zarumienioną. A potem przenoszę wzrok na jego niebieskie oczy i zapominam o Bożym świecie. Czuję się jakbym pływała w oceanie bez dna. Niall wzdycha i wtedy uświadamiam sobie co robimy. Leżę na nim, a on obejmuje mnie w talii. Rumienie się. Można wyczytać z mojej twarzy wszystkie emocje. Niall juz wie, że to co przed chwilą się zdażyło nie było mi obojętne i to mnie przeraża. Aby jeszcze bardziej się nie pogrążyć schodzę z łóżka na miękką wykładzinę. Oboje milczymy przez chwilę. Gdy chłopak ma już coś powiedzieć, ja szybko zbywam go pytaniem
- Ile dni będziemy u twoich rodziców? - zmieniam temat. Niall siada na brzegu łóżka.
- Tak długo jak zechcesz, tylko proszę Cię, nie wracamy zbyt szybko. Nie widziałem ich bardzo długo.
- Kiedy wyjeżdżamy?
- Jutro, w wigilię. Przykro mi, ale wiesz chyba, że tu nie spędzamy tego dnia tak jak u was.
- Tak - nie chcę po sobie pokazać jak bardzo jestem zawidziona. Nie wyobrażam sobie świąt bez wigilii. Muszę to zaakceptować, chłopak i tak już się nade mną wystarczająco lituje - Dziękuję Niall - mój przyjaciel uśmiecha się
- Nie ma za co, przecież wiesz, że musimy się wspierać - Kiedy to mówi robi mi się ciepło na sercu. Nagle zdaję sobie sprawę z tego, że nic nie wiem o jego rodzinie, kiedy on o mojej praktycznie wszystko.
- Opowiedz mi coś o twoich rodzicach. Nigdy nic o nich nie wspominasz.
- Wiesz, po prostu nie ma o czym. Mieszkają na obrzeżach Dublina. To przeciętna rodzina.Do Irlandii jest strasznie daleko. Lepiej się szykuj na ciężką podróż. Idę na zakupy. Będę za godzinę - przytakuje mu, jednak zastanawiam się dlaczego tak mało powiedział o swojej rodzinie i dlaczego tak szybko zmienił temat. Gdy Niall wychodzi, zaczynam się pakować. Muszę mu skombinować jakiś prezent.
- Niall, to podobno kobiety zawsze opóźniają wyjazd - mieliśmy wyruszyć 30 minut temu. Chłopak biega po domu jak oparzony
- Widziałaś moją ładowarkę?
- Już ją spakowałam - dobrze wiedziałam o tym, że jej szukał i teraz staram się zapamiętać jego śmieszny wyraz twarzy. Czekam aż coś powie, ale macha ręką. Śmieje się. Po 10 minutach wsiadamy do auta. Niall nadal jest naburmuszony.
- Nie denerwuj się tak, tylko puszczaj muzykę - Uśmiecham się do niego jak najładniej potrafię. I to chyba skutkuje. Włącza odtwarzacz i po chwili słyszę Beatelsów. Patrzę na jego profil. Obraca się do mnie i posyła mi uśmiech. Odwzajemniam go. Uwielbiam spędzać z nim czas. Myślę, że on ze mną też.
Przez pół drogi śpiewamy, a potem ja trochę przysypiam. Gdy już dojeżdżamy chłopak mnie budzi. Jestem bardzo podekscytowana.
- Zaraz będziemy, śpiąca królewno.
- Nie jestem żadną królewną.
- Tak, tak. Ty jesteś niezależną kobietą i nie ma żadnego królewicza - uśmiecham się do niego. Jednak on robi dziwną minę. - Tęskniłeś za swoją dziewczyną?
- Tak. Nie widzieliśmy się ponad miesiąc - mówi, ale bez przekonania.
Sandra. Widziałam ja tylko raz. Straszna lafirynda. Była zła, że jestem współlokatorą jej cudownego Niall'a. Boże, co za babsztyl.
Jedziemu wrzosowiskami, kiedy nagle skręcamy w boczną dróżkę. Matko, jak tu pięknie. Mgła spowiła całą dolinę, po boku widzę zamarznięte jezioro.
- Wiedziałem, że ci się tutaj spodoba - Niall się uśmiecha. Nic nie mówię, tylko patrzę przez okno. Nawet nie zauważam kiedy auto się zatrzymuje, a jakiś mężczyzna ubrany w mundur wita się z chłopakiem. Jesteśmy koło budki ze szlabanem. O co tu chodzi?
- Niall, może mi wytłumaczysz, o co tu właściwie... - chcę dokończyć, ale chłopak przykłada palec do ust i tym gestem mnie ucisza. Posyła mi uśmiech. Samochód rusza, a kiedy wyjeżdżamy zza zakrętu, totalnie wbija mnie w fotel. Przede mną widzę ogromny dom, który wygląda jak jakaś cholerna rezydencja.
- Co to ma znaczyć? Dlaczego mi nie powiedziałeś, że mieszkasz w tej... tym... - nie wiem jak mam określić to co widzę.
- Pałacu? - słyszę ironię w jego głosie - Nie wiem, nie chciałem, żebyś
wiedziała. Nie gniewaj się proszę. Chodź, czekają na nas. I nie wysiadaj sama, proszę cię. Tym razem ja otworzę ci drzwi - Chłopak obchodzi auto, a ja widzę na jego twarzy poczucie winy. Gdy wysiadam, Niall łapię mnie za rękę, abym mniej się stresowała. Szkoda, że ta metoda nie pomaga. Podchodzimy do drzwi, a chłopak stuka w kołatkę. Kto jeszcze w domu ma kołatki? Mogłam się tego spodziewać, ale nadal jestem zszokowana kiedy otwiera nam lokaj, ubrany w liberię. Boże, w co ja się wpakowałam.
- Witamy paniczu. Rodzice czekają w salonie zachodnim - mówi profesjonalnym tonem. SALON. ZACHODNI? Dlaczego nie przywitają nas w salonie wschodnim? Czy to ma jakieś cholerne znaczenie?
- Dziękuję Roger - zabije tego chłoptasia, kłamliwego współlokatora, jak tylko zostaniemy sami. Idziemy nadal za rękę przez hol, ktory jest ogromny. Tu jest tak pięknie. Na ścianach wiszą obrazy. Potem będę się z nim kłócić. Jestem zbyt zaciekawiona otoczeniem.
- Niall, czy to jest autentyczny obraz Monet'a?
- Tak - jest trochę zakłopotany
- Wow - tylko tyle jestem w stanie powiedzieć - dlaczego mi nie powiedziałeś, że masz autentyk w domu? - milczy i robi się czerwony jak burak. Zatrzymujemy się przed brązowymi drzwiami.
- Czas poznać moich rodziców - uśmiecha się do mnie krzepiąco
- Mówisz to jakbym była twoją narzeczoną - zamieram, bo uświadamiam sobie co powiedziałam. Oczy chłopaka się odrobinę powiększają i uśmiecha się tajemniczo. Matko, jaka wpadka. Niall otwiera przede mną drzwi i wchodzimy do ogromnego pomieszczenia, które zapewnie jest salonem zachodnim. Słyszę piskliwy głos dziewczyny mojego przyjaciela, który puszcza moją rękę i ściska się z Sandrą. Czuję się tu obco.
- Witaj synu - słyszę niski głos, a potem zauważam ojca Niall'a, który idzie w naszą stronę. Za nim zmierza jego żona. Oboje są ubrani jak z jakiegoś żurnala. Oboje chłodni i wyrafinowani. O mój Boże. Chłopak wita się z nimi z dystansem. Jak widać tak nakazuje etykieta. Śmieje się złośliwie w myślach.
- Mamo, tato to jest Kira
- Dzień dobry - moja przerażona mina wyraża teraz więcej niż tysiąc słów
- Witamy cię Kiro - mówi ojciec Niall'a i uśmiecha się do mnie. Odwzajemniam go. Źle go oceniłam, jest miły. Zauważam dużo podobieństw między nim a jego synem. Matka chłopaka jest chyba totalnym przeciwieństwem swojego męża i wysyła mi najchłodniejsze i najwynioślejsze spojrzenie jakie kiedykolwiek widziałam. Zapowiada się świetnie. Naprawdę świetnie.
Cześć wszystkim. Nie wiem czy TO przypadnie nam do gustu. Piszcie w co o tym myślicie. Mam straszną chandrę przez tego idiotę Bukowskiego (taki poeta). Nieważne. KOMENTARZE!!! Aha i jeszcze jedno: święta nie mają tutaj nic do rzeczy. Chodzi o relację.
czwartek, 29 stycznia 2015
wtorek, 27 stycznia 2015
#5 Harry part 3 (the end)
Wołamy w las za nimi, ale słyszymy tylko echo. Minęły już dwie godziny odkąd wyszliśmy ze schroniska i staramy się znaleźć naszych rodziców. Ba! Chociaż szlak powrotny, ale marnie nam idzie przez totalne ciemności, które przy okazji mnie przerażają. Wszyscy tam na pewno odchodzą od zmysłów.
- Harry, to bez sensu. Patrz ile krążymy po lesie i nic. Zatrzymajmy się gdzieś i poczekajmy, aż w zejdzie słońce - mój ton jest strasznie płaczliwy. Nic nie mogę na to poradzić, że się boję.
- Myślę, że masz rację, Lizzy - zatrzymujemy się obok uciętego konaru. Chłopak ściąga plecak. Nagle słyszę szelest w pobliskich krzakach.
- H-Harry tam coś jest - biegnę do niego na oślep i łapię go za ramię.
- To tylko ptaki, głuptasie - mówi to tak czule, że nie uznaje tego za obelgę - chodź rozpalimy ogień. Robi się coraz zimniej.
Siedzimy z Harry'm na przeciwko ogniska, które przy okazji ja rozpaliłam. Boje się trochę mniej, chociaż i tak nie mogę się wyzbyć wrażenia, że zaraz coś mnie zaatakuje od tyłu. Za każdym razem gdy słyszę jakiś dziwny dźwięk, wzdrygam się, a Harry stara się ze mnie nie śmiać. Między nami panuje napięcie. Nie wiem nawet kiedy, ta znajomość zaczęła przeistaczać się w coś większego, nad czym oboje nie umiemy zapanować. Rzucam spojrzenie na Harry'ego i napotykam jego błyszczące w oczy. Speszona szybko odwracam wzrok i nic nie mogę poradzić na to, że zaczynam się rumienić. Kątem oka widzę, jak się uśmiecha. Wygląda wtedy naprawdę uroczo. Albo całkowicie oszalałam, albo on jest przystojny i naprawdę mi się podoba. Chyba to drugie. Ale czy on czuję coś do mnie? Jego spojrzenia, dotyk. To wszystko jest takie intenstywne. Wzdycham, a chłopak rzuca mi krótkie spojrzenie. Kiedy upadłam martwił się o mnie. Wszystko wskazuje na to, że... STOP. Zapędzam się. Nie będę mu ufała. Może po prostu chcę mnie tylko wykorzystać. Będzie miał zabawę z kolejną laską. To w końcu Harry. Ja się w nim zakocham, a potem on mnie rzuci. Obawiam się jednak, że jest za późno. Ja już się ZAKOCHAŁAM. Lizzy Turner się zakochała. Matko, jak to dziwnie brzmi. Zawsze myślałam, że będę ponad te głupie miłosne gierki. Nagle czuję silniejszy podmuch wiatru. Wzdrygam się. Łapię się za ramiona i je pocieram. Chłopak sięga po plecak i wyjmuje z niego wielką, przynajmniej jak dla mnie, szarą bluzę, którą zakłada przez głowę. Musi mu być ciepło. Ja po prostu zamarzam mimo ognia i mojej lekkiej koszulki. Harry przesuwa się w moją stronę i siada za mną.
- Co ty robisz? - jestem zdekoncentrowana. Nic nie odpowiada. Sadza mnie między swoimi nogami. Czuje jego silne ręce na moich biodrach i dociska mnie do swojej klatki piersiowej. Nagle bez żadnego ostrzeżenia zakłada mi coś na głowę, a ja krzyczę.
- Lizzy, nie wrzeszcz tak - mówi po czym przeciąga moją głowę przez otwór w jego bluzie. Jesteśmy oboje ubrani w szary materiał.
- Harry...
- Przecież jest ci zimno, jeśli chcesz się ogrzać musimy się przytulić - mówi po czym oplata mnie swoimi długimi ramionami. Czuję jak ciepło rozchodzi się po moim ciele falami. I myślę, że to nie przez tą bluzę, tylko przez jego dotyk, który pali. Robi mi się gorąco. Nie, muszę być silna, on przecież tylko gra na moich uczuciach, a potem mnie rzuci. Jestem urojona, on przecież do mnie nic nie czuję.
- Nie wiem, czy to abyś mnie obejmował jest tu niezbędne.
- Nie lubisz jak to robię? - pochyla się i szepczę mi do ucha - Jak cię dotykam Lizzy? Twoje ciało reaguje zupełnie inaczej. Znowu się rumienisz - jego głos zachodzi chrypką. Wyciąga ręce z rękawów i głaszczę moją skórę pod bluzą. Robi mi się gorąco. Jego dłonie suną po mojej talii potem biodrach i zatrzymują się tam. Zaciska palce, a ja nie wiem czemu wzdycham. Czuję jego ciepły oddech na mojej szyi, a potem usta. Zaczyna mnie całować. Zamykam oczy. Nie wiem jak on to robi, sprawia, że nie mogę nad sobą zapanować. Jęcze, gdy czuję jak delikatnie mnie gryzie. Matko. Ciekawe czy każda jego dziewczyna reaguje tak samo. Zaraz, przecież ty jesteś jedną z nich.
- Przestań Harry - mój głos drży.
- Co się stało?
- Co my w ogóle robimy? M-My nie możemy. J-ja nie mogę. Chcesz mnie tylko wykorzystać, Harry. Mogłam się domyślić tego wcześniej. Byłam głupia - mój głos robi się coraz bardziej odważny z każdym wypowiedzianym zdaniem. Mam nadzieję, że wracam do normalności. - Dzięki, już się zagrzałam. Aż za bardzo - chcę wstać, ale ON mi to uniemożliwia - Puść mnie - jego uścisk zacieśnia się coraz bardziej.
- Nie, nie wiem kto ci nagadał takich bzdur i musimy sobie coś wyjaśnić. Wcale nie zamierzam cię wykorzystać. Lizzy, proszę nie wyrywaj się bo i tak ci się nie uda. Od początku naszej znajomości starałem się ci pokazać, że mi się podobasz. Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie? Od tamtej pory nie mogłem się od ciebie uwolnić. Odkąd cię pierwszy zobaczyłem, mam ochotę cię pocałować - obracam głowę w jego stronę. Przenosi wzrok na moje usta i łapie mocno nadgarstki, przez co czuję się przy nim bezbronna. Patrzę w jego oczy. Harry marszczy brwi, a jego spojrzenie sprawia, że nie mogę racjonalnie myśleć. Nasze twarze są bardzo blisko siebie. Zamykam oczy i czuję jak chłopak mnie całuje. Bardzo wolno, namiętnie i gorąco. Jęcze, a on to szybko wykorzystuje i przejeżdża swoim językiem po moim podniebieniu. Przenosi ręce z nadgarstków na biodra i dociska nasze ciała. Zmieniam pozycję i siadam na nim, a moje nogi oplatają jego talię. Jego dłonie wędrują po moich plecach coraz niżej i niżej aż docierają do krawędzi koszulki. Mój Boże. Szaleje z rozkoszy. Przygryza moją wargę, a ja wydaje z siebie kolejny, głośniejszy jęk. Harry mruczy i czuję jego chłodne dłonie pod moją bluzkę. To sprawia, że nagle przytomnieje. Gwałtownie się od siebie odrywamy. Potem robię wszystko błyskawicznie. Zciągam swoją część bluzy, wyrywam się z jego objęć i biegnę w las. To wszystko jest bezsensu, ale nie myślę o tym teraz.
- Lizzy! Co ty wyrabiasz! - obracam się i widzę jak Harry zrywa się na nogi i pędzi za mną. Przyspieszam. Jest ciemno i potykam się o korzenie.
- Lizzy, stój! - chłopak krzyczy głośniej - słyszę, że jest coraz bliżej. Nie mogę biec szybciej - Elizabeth! - słyszę jego krzyk tuż koło mnie. Chcę przeskoczyć konar, ale potykam się i już mam spaść na dół, ale chłopak mnie łapię. Chwyta mnie w talii jedną ręką, a drugą w nadgarstku i pociąga mnie ku górze. Wpadam na niego z impetem.
- Najpierw się całujemy, a potem uciekasz. Jesteś najbardziej szaloną dziewczyną jaką spotkałem. Co ci strzeliło do głowy?
- Ja, ja po prostu musiałam pomyśleć na osobności Harry. Pogubiłam się - odwracam głowę i patrzę na swoje buty.
- Elizabeth, spójrz na mnie - dotyka palcami moją brodę i zmusza do spojrzenia mu w oczy. Jego ton jest poważny - Nie uciekaj od tego co nieuniknione. Jestem w tobie zakochany, nie widzisz tego? - bierzę moją twarz w jego dłonie - Chcę być z tobą. Co mam zrobić żebyś mi zaufała? Lizzy, jesteś taka skomplikowana - schyla się i zrywa źdźbło trawy. Następnie bardzo delikatnie ujmuję moją dłoń i zawiązuje roślinkę na serdecznym palcu lewej ręki. Przestaje oddychać.
- Bądź ze mną, Elizabeth - jego wzrok jest intensywny. Moja decyzja jest błyskawiczna i bez zastanowienia.
- Dobrze - mówię, a Harry posyła mi najpiękniejszy uśmiech jaki widziałam. A potem przekłada mnie przez ramię tak, że tracę kontakt z ziemią. No cóż, Harry nie byłby Harry'm, gdyby nie zrobił czegoś takiego.
- Wracajamy, niezdarna panno Turner - tak, jestem pewna, wrócił dawny Styles.
Uwielbiam, kiedy on obejmuje mnie ramionami. Siedzimy tak jak wcześniej, w jego wielkiej szarej bluzie. Chłopak całuję mnie we wlosy. Opieram się o jego klatkę piersiową. Trzaskanie ognia i ciepło bijące od Harry'ego sprawiają, że staje się coraz bardziej senna, aż w końcu zasypiam.
Budzi mnie ewidentne zimno i ćwierkanie ptaków. Biorę głęboki wdech. Powietrze jest cudownie świeże. Otwieram oczy. Ognisko zgasło przez noc. Słońce przebija się przez gałęzie.
- Dzień Dobry panno Turner - słyszę ochrypły głos tuż przy uchu.
- Cześć - ziewam.
- Chodź musimy znaleźć drogę powrotną - wstajemy i ubieramy plecaki. Nagle słyszę jak ktoś mnie woła. Odwracam się. Widzę James'a biegnacego w naszą stronę.
- Mamo, są tutaj! Lizzy, nawet nie wiesz jak się martwiliśmy!
- Elizabeth Turner nigdy więcej tak nie rób. Kochanie myślałam, że stały się wam najgorsze rzeczy - moja mama mnie ściska. A ja patrzę na Harry'ego i uśmiecham się od ucha do ucha.
-Nie takie najgorsze mamo.
- Harry, to bez sensu. Patrz ile krążymy po lesie i nic. Zatrzymajmy się gdzieś i poczekajmy, aż w zejdzie słońce - mój ton jest strasznie płaczliwy. Nic nie mogę na to poradzić, że się boję.
- Myślę, że masz rację, Lizzy - zatrzymujemy się obok uciętego konaru. Chłopak ściąga plecak. Nagle słyszę szelest w pobliskich krzakach.
- H-Harry tam coś jest - biegnę do niego na oślep i łapię go za ramię.
- To tylko ptaki, głuptasie - mówi to tak czule, że nie uznaje tego za obelgę - chodź rozpalimy ogień. Robi się coraz zimniej.
Siedzimy z Harry'm na przeciwko ogniska, które przy okazji ja rozpaliłam. Boje się trochę mniej, chociaż i tak nie mogę się wyzbyć wrażenia, że zaraz coś mnie zaatakuje od tyłu. Za każdym razem gdy słyszę jakiś dziwny dźwięk, wzdrygam się, a Harry stara się ze mnie nie śmiać. Między nami panuje napięcie. Nie wiem nawet kiedy, ta znajomość zaczęła przeistaczać się w coś większego, nad czym oboje nie umiemy zapanować. Rzucam spojrzenie na Harry'ego i napotykam jego błyszczące w oczy. Speszona szybko odwracam wzrok i nic nie mogę poradzić na to, że zaczynam się rumienić. Kątem oka widzę, jak się uśmiecha. Wygląda wtedy naprawdę uroczo. Albo całkowicie oszalałam, albo on jest przystojny i naprawdę mi się podoba. Chyba to drugie. Ale czy on czuję coś do mnie? Jego spojrzenia, dotyk. To wszystko jest takie intenstywne. Wzdycham, a chłopak rzuca mi krótkie spojrzenie. Kiedy upadłam martwił się o mnie. Wszystko wskazuje na to, że... STOP. Zapędzam się. Nie będę mu ufała. Może po prostu chcę mnie tylko wykorzystać. Będzie miał zabawę z kolejną laską. To w końcu Harry. Ja się w nim zakocham, a potem on mnie rzuci. Obawiam się jednak, że jest za późno. Ja już się ZAKOCHAŁAM. Lizzy Turner się zakochała. Matko, jak to dziwnie brzmi. Zawsze myślałam, że będę ponad te głupie miłosne gierki. Nagle czuję silniejszy podmuch wiatru. Wzdrygam się. Łapię się za ramiona i je pocieram. Chłopak sięga po plecak i wyjmuje z niego wielką, przynajmniej jak dla mnie, szarą bluzę, którą zakłada przez głowę. Musi mu być ciepło. Ja po prostu zamarzam mimo ognia i mojej lekkiej koszulki. Harry przesuwa się w moją stronę i siada za mną.
- Co ty robisz? - jestem zdekoncentrowana. Nic nie odpowiada. Sadza mnie między swoimi nogami. Czuje jego silne ręce na moich biodrach i dociska mnie do swojej klatki piersiowej. Nagle bez żadnego ostrzeżenia zakłada mi coś na głowę, a ja krzyczę.
- Lizzy, nie wrzeszcz tak - mówi po czym przeciąga moją głowę przez otwór w jego bluzie. Jesteśmy oboje ubrani w szary materiał.
- Harry...
- Przecież jest ci zimno, jeśli chcesz się ogrzać musimy się przytulić - mówi po czym oplata mnie swoimi długimi ramionami. Czuję jak ciepło rozchodzi się po moim ciele falami. I myślę, że to nie przez tą bluzę, tylko przez jego dotyk, który pali. Robi mi się gorąco. Nie, muszę być silna, on przecież tylko gra na moich uczuciach, a potem mnie rzuci. Jestem urojona, on przecież do mnie nic nie czuję.
- Nie wiem, czy to abyś mnie obejmował jest tu niezbędne.
- Nie lubisz jak to robię? - pochyla się i szepczę mi do ucha - Jak cię dotykam Lizzy? Twoje ciało reaguje zupełnie inaczej. Znowu się rumienisz - jego głos zachodzi chrypką. Wyciąga ręce z rękawów i głaszczę moją skórę pod bluzą. Robi mi się gorąco. Jego dłonie suną po mojej talii potem biodrach i zatrzymują się tam. Zaciska palce, a ja nie wiem czemu wzdycham. Czuję jego ciepły oddech na mojej szyi, a potem usta. Zaczyna mnie całować. Zamykam oczy. Nie wiem jak on to robi, sprawia, że nie mogę nad sobą zapanować. Jęcze, gdy czuję jak delikatnie mnie gryzie. Matko. Ciekawe czy każda jego dziewczyna reaguje tak samo. Zaraz, przecież ty jesteś jedną z nich.
- Przestań Harry - mój głos drży.
- Co się stało?
- Co my w ogóle robimy? M-My nie możemy. J-ja nie mogę. Chcesz mnie tylko wykorzystać, Harry. Mogłam się domyślić tego wcześniej. Byłam głupia - mój głos robi się coraz bardziej odważny z każdym wypowiedzianym zdaniem. Mam nadzieję, że wracam do normalności. - Dzięki, już się zagrzałam. Aż za bardzo - chcę wstać, ale ON mi to uniemożliwia - Puść mnie - jego uścisk zacieśnia się coraz bardziej.
- Nie, nie wiem kto ci nagadał takich bzdur i musimy sobie coś wyjaśnić. Wcale nie zamierzam cię wykorzystać. Lizzy, proszę nie wyrywaj się bo i tak ci się nie uda. Od początku naszej znajomości starałem się ci pokazać, że mi się podobasz. Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie? Od tamtej pory nie mogłem się od ciebie uwolnić. Odkąd cię pierwszy zobaczyłem, mam ochotę cię pocałować - obracam głowę w jego stronę. Przenosi wzrok na moje usta i łapie mocno nadgarstki, przez co czuję się przy nim bezbronna. Patrzę w jego oczy. Harry marszczy brwi, a jego spojrzenie sprawia, że nie mogę racjonalnie myśleć. Nasze twarze są bardzo blisko siebie. Zamykam oczy i czuję jak chłopak mnie całuje. Bardzo wolno, namiętnie i gorąco. Jęcze, a on to szybko wykorzystuje i przejeżdża swoim językiem po moim podniebieniu. Przenosi ręce z nadgarstków na biodra i dociska nasze ciała. Zmieniam pozycję i siadam na nim, a moje nogi oplatają jego talię. Jego dłonie wędrują po moich plecach coraz niżej i niżej aż docierają do krawędzi koszulki. Mój Boże. Szaleje z rozkoszy. Przygryza moją wargę, a ja wydaje z siebie kolejny, głośniejszy jęk. Harry mruczy i czuję jego chłodne dłonie pod moją bluzkę. To sprawia, że nagle przytomnieje. Gwałtownie się od siebie odrywamy. Potem robię wszystko błyskawicznie. Zciągam swoją część bluzy, wyrywam się z jego objęć i biegnę w las. To wszystko jest bezsensu, ale nie myślę o tym teraz.
- Lizzy! Co ty wyrabiasz! - obracam się i widzę jak Harry zrywa się na nogi i pędzi za mną. Przyspieszam. Jest ciemno i potykam się o korzenie.
- Lizzy, stój! - chłopak krzyczy głośniej - słyszę, że jest coraz bliżej. Nie mogę biec szybciej - Elizabeth! - słyszę jego krzyk tuż koło mnie. Chcę przeskoczyć konar, ale potykam się i już mam spaść na dół, ale chłopak mnie łapię. Chwyta mnie w talii jedną ręką, a drugą w nadgarstku i pociąga mnie ku górze. Wpadam na niego z impetem.
- Najpierw się całujemy, a potem uciekasz. Jesteś najbardziej szaloną dziewczyną jaką spotkałem. Co ci strzeliło do głowy?
- Ja, ja po prostu musiałam pomyśleć na osobności Harry. Pogubiłam się - odwracam głowę i patrzę na swoje buty.
- Elizabeth, spójrz na mnie - dotyka palcami moją brodę i zmusza do spojrzenia mu w oczy. Jego ton jest poważny - Nie uciekaj od tego co nieuniknione. Jestem w tobie zakochany, nie widzisz tego? - bierzę moją twarz w jego dłonie - Chcę być z tobą. Co mam zrobić żebyś mi zaufała? Lizzy, jesteś taka skomplikowana - schyla się i zrywa źdźbło trawy. Następnie bardzo delikatnie ujmuję moją dłoń i zawiązuje roślinkę na serdecznym palcu lewej ręki. Przestaje oddychać.
- Bądź ze mną, Elizabeth - jego wzrok jest intensywny. Moja decyzja jest błyskawiczna i bez zastanowienia.
- Dobrze - mówię, a Harry posyła mi najpiękniejszy uśmiech jaki widziałam. A potem przekłada mnie przez ramię tak, że tracę kontakt z ziemią. No cóż, Harry nie byłby Harry'm, gdyby nie zrobił czegoś takiego.
- Wracajamy, niezdarna panno Turner - tak, jestem pewna, wrócił dawny Styles.
Uwielbiam, kiedy on obejmuje mnie ramionami. Siedzimy tak jak wcześniej, w jego wielkiej szarej bluzie. Chłopak całuję mnie we wlosy. Opieram się o jego klatkę piersiową. Trzaskanie ognia i ciepło bijące od Harry'ego sprawiają, że staje się coraz bardziej senna, aż w końcu zasypiam.
Budzi mnie ewidentne zimno i ćwierkanie ptaków. Biorę głęboki wdech. Powietrze jest cudownie świeże. Otwieram oczy. Ognisko zgasło przez noc. Słońce przebija się przez gałęzie.
- Dzień Dobry panno Turner - słyszę ochrypły głos tuż przy uchu.
- Cześć - ziewam.
- Chodź musimy znaleźć drogę powrotną - wstajemy i ubieramy plecaki. Nagle słyszę jak ktoś mnie woła. Odwracam się. Widzę James'a biegnacego w naszą stronę.
- Mamo, są tutaj! Lizzy, nawet nie wiesz jak się martwiliśmy!
- Elizabeth Turner nigdy więcej tak nie rób. Kochanie myślałam, że stały się wam najgorsze rzeczy - moja mama mnie ściska. A ja patrzę na Harry'ego i uśmiecham się od ucha do ucha.
-Nie takie najgorsze mamo.
piątek, 23 stycznia 2015
#4 Harry part 2
- Lizzy, wstawaj - gdzieś w dalekiej przestrzeni majaczy głos mojej mamy
- Jeszcze 5 minut
- Lizzy! Wstawaj teraz, zaraz się spóźnimy - podnosi ton swojego głosu. Wybuch za 3...2...1 - ELIZABETH TURNER! W tej chwili z łóżka! - Otwieram zaspane oczy. Patrzę na zegarek. 5.30. Chryste. Resztkami sił zwlekam się z pościeli. Ubieram ciuchy i idę do toalety. Szczęście, że spakowałam się wczoraj. Patrzę na moje odbicie w lustrze. Mam wory pod oczami, jestem biała jak kreda. Nie mogłam wczoraj zasnąć. Gdy tylko zamykałam oczy od razu przypominała mi się ta scena i...nie wiem co mam o tym myśleć. Jestem jednocześnie zła i zaskoczona. Bądź co bądź, to Harry, ale jeszcze nigdy nie posunął się tak daleko. Dla ocucenia chlapie się zimną wodą po twarzy. Biorę głęboki wdech i coś mi tu nie pasuje. Jest za cicho. Po chwili słyszę wrzask i do łazienki wpada James.
- Lizzy ratuj! - zaraz za nim wparowuje George, CAŁY mokry.
- Ten smarkacz, oblał mnie wodą z kwiatków jak spałem.
- Nie chciał wstać, mama mówiła, że przez niego nigdzie nie pojedziemy - najstarszy, mokry brat, zaczyna iść w stronę Jimmy'ego a ten krzyczy jeszcze bardziej i się za mną chowa. Do pomieszczenia wbiega Winston, a za nim rodzice. Wszyscy zastygli w bezruchu.
- Jako najstarsza siostra, rozwiąż ten problem, Lizzy - mówi George grobowym tonem
- James taka rada na przyszłość: nigdy nie bierz słów mamy dosłownie - nalewam wody do plastikowego pojemniczka i przychylam nad jego głową.
- Teraz jesteście kwita - i wychodzę z łazienki.
W aucie jest kompletna cisza. Chyba pierwszy raz w moim życiu. To przez ten poranny incydent. Wszyscy zerkają na mnie ukradkiem i zastanawiają się nad moim zdrowiem psychicznym. Każdy problem staram się rozwiązywać odpowiedzialnie, ale wtedy miałam już dosyć. Przed wyjściem z domu mama dyskretnie przyłożyła mi rękę do czoła i sprawdzała czy nie mam gorączki. Wybacz mamo, zorientowałam się co robisz. Wracając, jest cicho, a ja mogę w spokoju wymyślać teksty jakimi uracze Harry'ego. Zamierzam się dzisiaj dobrze bawić. Jeżeli myśli, że wyprowadził mnie z równowagi to się grubo myli. Dojeżdżamy na umówione miejsce.
- Lizzy, chodź musimy się przywitać z państwem Styles - nie mam ochoty, ale wysiadam
- Dzień dobry wszystkim - mówię. Dorośli ustalają drogę. Harry zmierza w moją stronę z uśmieszkiem na twarzy.
- Witam panno Turner, wygląda pani całkiem przyzwoicie - mówi i lustruje mnie wzrokiem od stóp do głów. Mam na sobie krótkie spodenki, traperki i bluzkę na ramiączkach. Wzrok Harry'ego zatrzymuję się na dekolcie. Mam cię. Specjalnie to założyłam. Będę miała nad nim odrobinę przewagi.
- Widzę, że jesteś gentelmanem Harry - uśmiecham się podstępnie. Rzednie mu mina. Otwiera buzię, żeby coś powiedzieć, ale podbiega do nas Winston.
- Lizzy jedziemy, wsiadaj do auta.
Jest cudownie. Spacerujemy dopiero piętnaście minut. Rodzice rozmawiają ze Styles'ami, Harry z chłopakami, a ja wdycham zapachy lasu. Nagle George klepie James 'a w ramię i zaczynają się ganiać. W nocy padało i skałki na których jesteśmy są mokre. Wszyscy czterej po kolei wywalają się i jak wstają mają mokre tyłki. Nie mogę przestać się z nich śmiać. Ich miny są bezcenne. Wymieniają między sobą porozumiewawcze spojrzenia i wszyscy jak jeden mąż zaczynają mnie gonić. Piszczę i zaczynam biec, ale nie uciekam zbyt daleko bo za chwilę tracę równowagę i zamiast na pupę upadam na brzuch. Czuję przeszywający ból na nogach, rękach i na skórze powyżej pępka.
-Lizzy, nic ci się nie stało? - pierwszy dobiega do mnie Harry. Jego głos jest zmartwiony. Od kiedy on się mną przejmuje? Chcę się podnieść, ale czuję piekący ból w nogach i gdy mam upaść z powrotem na ziemię czyjeś silne ręce chwytają mnie w biodrach i zatrzymują w miejscu. To są JEGO ręce. Obracam głowę i patrzę w jego oczy. Czuję między nami dziwne napięcie. To trwa tylko chwilę bo zaraz przebiegają do nas wszyscy pozostali. Harry delikatnie sadza mnie na kamieniach. Jest totalny rozgardiasz. Winston i James biegną do lasu po jakieś zioła, które rzekomo mają mi pomóc. Mama krzyczy, a ojciec wyciąga z plecaka mini apteczkę. Mam skaleczone nogi, ręce i kawałek brzucha. Nic groźnego.
- Daj tato, sama się opatrze. - biorę od niego waciki, bandaże i wodę utlenioną. W zetknięciu z raną syczę z bólu. George ma minę jakby miał zemdleć. Udaje mi się opatrzyć wszystko, oprócz brzucha.
- Lizzy musisz leżeć żeby to przemyć, samej ci się nie uda - mówi Harry. Zciąga sobie z ramion bluzę i kładzie ją tak abym mogła się na niej położyć. Potem zabiera mi buteleczkę. Patrzę, jak marszczy brwi gdy delikatnie mnie dotyka przez wacik. Kiedy kończy zawija resztki mojej podartej bluzki na miejsce i chwyta mnie w talii pomagając wstać.
- Możesz chodzić, nic sobie nie złamałaś? - pyta się pani Styles. Robię parę kroków z ręką Harry'ego nadal na moim ciele w ramach asekuracji.
- Wszystko okej. Ruszajmy już.
- Jesteś pewna?
- Tak - chcę założyć plecak, ale James mnie uprzedza
- Ja go poniosę - uśmiecha się do mnie ciepło.
Przez całą drogę aż do schroniska bracia mi nie dokuczali, nieśli plecak, przytrzymywali gałęzie i pytali się czy wszystko w porządku. Czasem warto być poszkodowaną. Nawet Harry ograniczył się do mało szkodliwych, kąśliwych uwag, które z resztą szybko odparowałam. Ciągle łapałam sie na tym, że się na mnie gapi. Teraz siedzimy wszyscy przy stole i konczymy jeść żurek w chlebie. Jest już dwudziesta pierwsza, więc będziemy wracać do domu zanim zrobi się całkowicie ciemno, bo wtedy bedzie ciężko znaleźć nasz szlak. Tym razem to JA biorę mój plecak. Wychodzimy przed schronisko.
- Mimo wszystko ta wycieczka była świetna, nie? - mówię do Harry'ego
- Jeszcze się nie skończyła, Lizzy - puszcza do mnie oko, a ja się śmieję. On także - But ci się rozwiązał - patrzę na dół. Chcę się pochylić, ale strasznie piecze mnie brzuch. Szukam wzrokiem jakiegoś, głazu, o którego mogę oprzeć nogę.
- Co się dzieje? Dlaczego nie wiążesz?
- Nie mogę się schylić - chłopak patrzy na moją podartą bluzkę i prześwitujące bandaże. Podchodzi bliżej, klęka przede mną i zaczyna wiązać mi sznurówki. Nie wiem czemu momentalnie zaczyna robić mi się gorąco. Harry posyła mi z dołu przeciągłe spojrzenie, a atmosfera między nami się zagęszcza. Wydaje mi się, że specjalnie robi to tak wolno. Wstaje i patrzy na mnie z góry. Przygryza wargę.
- Pierwszy raz jestem powodem twojego rumieńca Lizzy - mówi i dotyka mojego policzka. Wydaję z siebie niekontrolowane westchnienie - musimy już iść, panno Turner - gdy maszerujemy widzę kątem oka jak Harry się uśmiecha. Ja za to nie mogę sklecić sensownego zdania. Chłopak znowu posyła mi urywane spojrzenia. Prawdę mówiąc posyłamy je sobie nawzajem. Mój Boże. Ta relacja wymyka mi się spod kontroli. Jestem bardzo zamyślona, ale nie da się nie zauważyć, że od dłuższego czasu nie ma z nami naszych rodziców.
- Harry, gdzie oni są?
- Z przodu. Zaraz ich dogonimy - chcę się brzmieć spokojnie, ale w jego głosie słyszę lekkie przerażenie. Staramy się iść jeszcze szybciej, aż w końcu biegniemy. Nigdzie ich nie ma. Moje nogi są jak z waty. Nie pamiętamy też drogi ze schroniska. Już zmierzcha.
- Szukamy ich już pół godziny Harry - mój głos jest drżący.
- Wydaje mi się, że ONI nas szukają. To my się zgubiliśmy, Elizabeth.
- Nawet w takiej sytuacji musisz to robić? -
- Ale co? Przecież tak się nazywasz.
- Wiesz, że tego nie znoszę - zatrzymujemy się. Zaczynam płakać. Jestem w ciemnym lesie, a ON znowu zaczyna być dla mnie niemiły - Myślałam że mimo naszych drobnych sprzeczek, tak naprawdę się lubimy, Harry.
- Przepraszam, jestem zdenerwowany. Chodź tu do mnie - rozpościera swoje szerokie ramiona. Szybko do niego podchodzę, wręcz biegnę. Pierwszy raz w życiu się do niego przytulam i TO uczucie jest cudowne. Biorę głęboki wdech.
- B-boje się Harry - jesteśmy sami w górach i zrobiło się już całkiem ciemno. Mamy ze sobą tylko małe plecaczki. Jego ramiona wokół mojego ciała odrobinę mnie uspokajają.
- Ja też się boję, Lizzy - szepczę mi cicho we włosy. Wydaje mi się, że mówił to bardziej do siebie niż do mnie, a ja nie miałam tego usłyszeć.
SORRY za ewentualne błędy za 5 minut moja mama wyłączy mi internet. Zapomniałam napisać wam wcześniej, ale nadalam moim bohaterom imiona, żeby dodać im charakterku (szczególnie Lizzy) Komentarze, komentarze i jeszcze raz komentarze!
czwartek, 22 stycznia 2015
#3 Harry part.1
- Mam nadzieję, że przyszły rok będzie... - kompletnie nie słucham mojego wychowawcy. Fakt, że za parę minut będę wolna od wszystkich głupich szkolnych obowiązków nie pozwala mi się skupić. Chryste, kiedy on skończy.
- Miłych wakacji! - na te słowa zrywam się z krzesła, łapię za rękę moją przyjaciółkę i wybiegamy z klasy.
- Lizzy, uspokój się. - krzyczy za mną Jane - zwolnij, nie mam takiej krzepy jak ty - Zatrzymujemy się dopiero poza murami liceum.
- Matko, jak się cieszę! Jeszcze tylko ten durny wypadzik ze znajomymi rodziców i mogę w pełni zaczynać świętować!
- Jaki wypadzik? - Jej mina jest śmieszna
- No wiesz, jak co roku, tylko mama nie powiedziała mi jeszcze z kim i gdzie jedziemy.
- A powiedziała ci kiedy?
- Jutro...tak przy okazji to o 6 rano. Powodzenia. Na pewno wstanę. - Jane nagle przenosi wzrok wysoko nad moją głowę i robi słodkie oczy. Odwracam się na pięcie i zauważam Harry'ego. Chodzimy do tej samej szkoły. Na szczęście nie do tej samej klasy. Jeszcze czego. Nasze "wspólne życie towarzyskie" ogranicza się do kąśliwych uwag i złośliwych komentarzy. Mam z tego niezły ubaw. Harry zresztą też.
- Witaj Haroldzie - nie lubi kiedy ktoś używa jego pełnego imienia.
- Elizabeth, jak miło cię widzieć - odwdzięcza mi się tym samym. Uśmiecham się krzywo - mam nadzieję, że słyszałaś dobre wieści panno Turner.
- Jakież to wieści panie Styles? - Jane posyła mi zdziwione spojrzenie. Odpowiadam jej tym samym. To jakaś jego kolejna intryga.
- Będziemy musieli znieść nasze towarzystwo przez cały jutrzejszy dzień - otwieram ze zdziwienia buzię. Wiem, że nasze rodziny spotykały się od czasu do czasu, ale ja przeważnie symulowałam ból brzucha, ewentualnie głowy. Nie chciałam go widzieć na oczy, ale to już jest jakaś katastrofa. To oni są tymi znajomymi, z którymi jedziemy. Nie, proszę nie.
- Kłamiesz - wypalam.
- Jeżeli chcesz, spytaj się swoich rodziców - jego złośliwy uśmiech znam na pamięć - jedziemy w góry panno Turner.
- Już nie mogę się doczekać tego widoku. Harry i góry. To będzie niezapomniane - kłuję teraz jego męska dumę. Jest w szkolnej drużynie półki nożnej i ma bzika na punkcie swojej kondycji. Nagle zdaję sobie sprawę jak dużo o nim wiem.
- Lizzy musimy już iść - Jane patrzy się maślanymi oczami na Styles'a. Czasami się zastanawiam, czy ona ma równo pod sufitem.
- Idź, zaraz cię dogonie - posyłam jej krótkie karcące spojrzenie
- Okej, Cześć H-Harry - zawsze jak jest z nim to sie jąka.
- Do zobaczenia Jane - puszcza jej oko. Dziewczyna zaraz zejdzie na zawał. Co najmniej. Robi się czerwona jak piwonia, odwraca się i odchodzi.
- Nie bajeruj jej Harry.
- Wcale tego nie robię - nagle chwyta mnie swoim długim ramieniem w talii i przyciąga do siebie. Wydaje z siebie zduszony jęk kiedy zderzam się z jego twardym ciałem. Pochyla się nade mną, a ja czuję jego ciepły oddech tuż przy moim uchu - Ja także nie mogę doczekać się tego wypadu Lizzy, nawet nie wiesz jak bardzo - przez moje ciało przechodzi dreszcz. Podnoszę głowę i patrzę w jego podstępne, zielone oczy.
- Przyjmuję jutrzejsze wyzwanie, panie Styles - kiedy to mówię do głowy przychodzi mi pewien szalony pomysł. Staję na palcę i całuję Harry'ego w policzek. Jego zdekoncentrowana mina jest bezcenna - to wyzwanie ja wygrałam, Harry - wyrywam się szybko z jego objęć, zanim zdąży zareagować i biegnę w stronę Jane. Nie odwracam się, ale czuję, że on tam nadal stoi i wwierca mi w plecach dziurę.
- Jane! Już jestem.
- Lizzy, nawet nie wiesz jak ci zazdroszczę! Cały dzień sam na sam z NIM!
- Dziewczyno, będą tam jeszcze jego rodzice i moi zresztą też. Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele. Co ty w nim widzisz?
- Gdziesz ty masz oczy! On jest taki gorący! Masz mi jutro wszystko relacjonować.
- Jane, ty do reszty oszalałaś - patrzę na jej minę cierpiętnicy - Okej, okej. Będę ci wysyłać sms-y. Jeśli będzie zasięg oczywiście. Wyobraź sobie, ja, on i moi cudowni trzej braciszkowie. Czyż to nie romantyczne?
- Przestań być taka ironiczna - dochodzimy pod kino - a teraz czas na nasz wakacyjny maraton filmowy - bierzę mnie pod rękę i wchodzimy do budynku.
Po seansie szybko pożegnałam się z Jane i popędziłam do domu. Teraz leżę na łóżku w salonie i czytam książkę. George, James i Winston są u znajomych WYSZLI Z DOMU! W końcu jest błoga cisza. Nagle słyszę dzwonek. No nie, błagam was.
- Lizzy, otwórz - moja mama bierzę kąpiel-to na pewno chłopcy. Wzdycham i podchodzę do drzwi. Przez okienko widzę kawałek rozczapirzonych brązowych włosów. Najstarszy z braci wrócił.
- George, miałeś być później, nie mogę nawet... - urywam kiedy widzę przed sobą Harry'ego.
- Co ty tutaj robisz?
- Cześć Lizzy, stoję, może mnie wpuścisz? - przesuwam się w drzwiach robiąc mu miejsce. Uśmiecha się głupawo. Kiedy przechodzi obok specjalnie ociera sie o mnie swoim ciałem. Ignoruję jego idiotyczne zachowanie.
- Jak już wszedłeś to mów o co chodzi. Nie mam czasu.
- Jest twój tato? - Wychodzę z przedpokoju.
- Tato! Ktoś do ciebie! - po chwili słyszę jego wolne kroki po schodach. SZYBCIEJ. Harry uśmiecha się do mnie szelmowsko.
- Dzień Dobry panie Turner - nie wierzę, Styles i dobre maniery.
- Witaj Haroldzie, przyszedłeś omówić trasę wycieczki?
- Tak, rodzice nie mogli się pojawić - akurat, kłamliwy kretyn. Wysyła mi rozbawione spojrzenie, podczas gdy ja moim chętnie bym go zabiła.
- Zapraszam do kuchni. Lizzy, zrobiłabyś gościowi herbatki? - Mam ochotę się roześmiać.
- Gość nie ma ochoty na HERBATKĘ. - mówię dobitnie. Znowu posyła mi ten swój zadziorny uśmiech.
- Jeśli można, z chęcią się napiję - zaraz zobaczymy czy będziesz się mógł ją przełknąć kochaniutki. Wyjmuję szklankę, herbatę i zaczynam parzyć.
- Ile słodzisz Harry? - zmień ton mojego głosu na słodki.
- Łyżeczkę - patrzy się na mnie podejrzliwie. Zamiast jednej wsypuje mu trzy. Niech pije na zdrowie.
- Proszę - podaję mu herbatę do stołu. Sama robię sobie owocową i się dosiadam.
- Tak, więc Harry wyjazd jest o szóstej rano. Umawiamy się... - patrzę na chłopaka, który stara się skupić na moim tacie. Sięga ręką po szklankę i bierze łyk. Jak najlepiej potrafi, stara się nie podbiec do zlewu i nie wylać herbaty. To przynajmniej wnioskuje z jego wyrazu twarzy. Uśmiecham się najpiękniej jak potrafię.
- Smakuje ci?
- Tak, jest pyszna - w jego oczach widzę błysk. Będzie odwet. Harry jest bardzo odważny albo bardzo głupi bo wypija całą szklankę i prosi mnie o drugą. Tym razem robię mu normalną. Pozoruje czytanie książki, a tak naprawdę wsłuchuję się w ich rozmowę i rzucam ukradkowe spojrzenia w stronę chłopaka. Podoba mi się jego szczęka. Zaraz. CO?! O nie, nic mi się w nim nie podoba. Kompletnie. Staram się wyrzucić tę myśl z głowy. Patrzę w kartki powieści, ale kątem oka widzę, że Harry też się we mnie wpatruje. Kiedy mój tato tego nie widzi, oczywiście. Z zamyślenia wyrywa mnie kolejny dzwonek do drzwi i jestem pewna, że to moi bracia. Wstaję od stołu i otwieram im.
- Lizzy! - krzyczą jeden przez drugiego, próbując opowiedzieć mi co dziś robili.
- Cześć chłopaki - czochram kudły Winstona. Strasznie tego nie lubi. Cóż, ja za to uwielbiam się z nimi drażnić.
- Ktoś jest u nas w domu? - pyta się James - przeprowadziłaś chłopaka? W końcu! Myśleliśmy, że coś jest z tobą nie tak!
- Zamknij się, Jimmy. To tylko Harry - nie muszę długo czekać na ich reakcję, pędzą w stronę kuchni. Ubóstwają go. Zawsze jak wracają od Styles'ów to mówią, że chcieliby mieć takiego brata. Jezu, z kim ja żyję.
- Ja już będę się zbierał - pośród tej całej wrzawy wyłapuję głos Harry'ego.
- Nie, prosimy Cię zostań - George, żegnaj się z życiem. W tym czasie do kuchni wchodzi moja mama.
- Dobry wieczór pani Turner.
- Cześć Harry, zostań. Zaraz kolacja.
- Tak! - krzyczą chórem moi cudowni bracia.
- No dobrze - uśmiecha się szeroko.
Prycham pod nosem i idę do swojego pokoju. Nie mam zamiaru oglądać tej sielanki, z nim w roli głównej. Wbiegam na górę i wchodzę do swojego pokoju. Nagle czuję wibrację w kieszeni. Jane. Rozmawiamy ze sobą dopóki nie słyszę pukania.
- Wejdź - myślę, że to któryś z chłopców, ale to znowu Harry.
- Twoja mama mówi, że podaje do stołu - rozgląda się po pomieszczeniu. Wkładam telefon do kieszeni spodni i zbiegam na dół nawet na niego nie patrząc.
- George, podaj mi sól! - tak jest zawsze, odkąd pamiętam.
- James, Lizzy ma bliżej, ej no weź mu podaj.
- Magiczne słowo Jimmy.
- Szybko! - Harry uśmiecha się pod nosem.
- Zachowujcie się chłopcy - mówi mój ojciec i podaję mu sól. Dlaczega ja nie mam siostry? Rodzice wracają do rozmowy o jutrzejszym wypadzie. Podczas jedzenia ciągle stykamy się z Harry'm ramionami. Moja mama usadziła nas obok siebie. Nagle czuję rękę chłopaka na moim kolanie. Zaczynam się dławić wodą, którą piłam. Wszyscy momentalnie przestają jeść.
- Lizzy! Ona się krztusi, Harry zrób jej reanimacje metodą usta-usta!
- Winston, nic mi nie jest, nie gadaj bzdur - posyłam mu wzrok "zaraz cię zabiję" - to tylko woda - George klepie mnie po plecach - Już dobrze, dzięki - mówię do niego. Jego dłoń nadal TAM jest. Chwytam ją i staram ściągnąć. Słyszę cichy chichot Harry'ego. Wzdycham. Jak najszybciej mogę, kończę jedzenie i wstaje od stołu.
Po kolacji Harry powiedział, że musi już iść do domu. NARESZCIE. Bracia odprowadzili go do drzwi i wyszedł. Po niecałych 2 minutach, usłyszałam pukanie. Otworzyłam drzwi i nagle zostałam wyciągnięta na dwór. Harry. Przycisnął mnie do zewnętrznej ściany domu. Chciałam go odepchnąć, ale złapał moje nadgarstki w swoje ogromne dłonie.
- Czy tobie totalnie odbiło?
- Nie wierć się tak. Przez cały wieczór nie mogliśmy pogadać panno Turner.
- Nie m-mamy o czym H-Harry - tracę rezon, kiedy patrzy na mnie z góry. Powoli, jak drapieżnik nachyla się i zaczyna całować mnie w szyję. Czuję fale gorąca rozchodzące się po moim ciele. Nie wytrzymuje i jęcze. Wtedy chłopak przestaje.
- Wygrałem, Elizabeth. - puszcza mnie i wybiega z ogrodu. A ja stoję tam jeszcze długo i nie mogę się otrząsnąć. Wiem tylko jedno. Harry nigdy nie zapomni jutrzejszego dnia. Dopilnuję tego osobiście.
Proszę o szczere komentarze!
- Miłych wakacji! - na te słowa zrywam się z krzesła, łapię za rękę moją przyjaciółkę i wybiegamy z klasy.
- Lizzy, uspokój się. - krzyczy za mną Jane - zwolnij, nie mam takiej krzepy jak ty - Zatrzymujemy się dopiero poza murami liceum.
- Matko, jak się cieszę! Jeszcze tylko ten durny wypadzik ze znajomymi rodziców i mogę w pełni zaczynać świętować!
- Jaki wypadzik? - Jej mina jest śmieszna
- No wiesz, jak co roku, tylko mama nie powiedziała mi jeszcze z kim i gdzie jedziemy.
- A powiedziała ci kiedy?
- Jutro...tak przy okazji to o 6 rano. Powodzenia. Na pewno wstanę. - Jane nagle przenosi wzrok wysoko nad moją głowę i robi słodkie oczy. Odwracam się na pięcie i zauważam Harry'ego. Chodzimy do tej samej szkoły. Na szczęście nie do tej samej klasy. Jeszcze czego. Nasze "wspólne życie towarzyskie" ogranicza się do kąśliwych uwag i złośliwych komentarzy. Mam z tego niezły ubaw. Harry zresztą też.
- Witaj Haroldzie - nie lubi kiedy ktoś używa jego pełnego imienia.
- Elizabeth, jak miło cię widzieć - odwdzięcza mi się tym samym. Uśmiecham się krzywo - mam nadzieję, że słyszałaś dobre wieści panno Turner.
- Jakież to wieści panie Styles? - Jane posyła mi zdziwione spojrzenie. Odpowiadam jej tym samym. To jakaś jego kolejna intryga.
- Będziemy musieli znieść nasze towarzystwo przez cały jutrzejszy dzień - otwieram ze zdziwienia buzię. Wiem, że nasze rodziny spotykały się od czasu do czasu, ale ja przeważnie symulowałam ból brzucha, ewentualnie głowy. Nie chciałam go widzieć na oczy, ale to już jest jakaś katastrofa. To oni są tymi znajomymi, z którymi jedziemy. Nie, proszę nie.
- Kłamiesz - wypalam.
- Jeżeli chcesz, spytaj się swoich rodziców - jego złośliwy uśmiech znam na pamięć - jedziemy w góry panno Turner.
- Już nie mogę się doczekać tego widoku. Harry i góry. To będzie niezapomniane - kłuję teraz jego męska dumę. Jest w szkolnej drużynie półki nożnej i ma bzika na punkcie swojej kondycji. Nagle zdaję sobie sprawę jak dużo o nim wiem.
- Lizzy musimy już iść - Jane patrzy się maślanymi oczami na Styles'a. Czasami się zastanawiam, czy ona ma równo pod sufitem.
- Idź, zaraz cię dogonie - posyłam jej krótkie karcące spojrzenie
- Okej, Cześć H-Harry - zawsze jak jest z nim to sie jąka.
- Do zobaczenia Jane - puszcza jej oko. Dziewczyna zaraz zejdzie na zawał. Co najmniej. Robi się czerwona jak piwonia, odwraca się i odchodzi.
- Nie bajeruj jej Harry.
- Wcale tego nie robię - nagle chwyta mnie swoim długim ramieniem w talii i przyciąga do siebie. Wydaje z siebie zduszony jęk kiedy zderzam się z jego twardym ciałem. Pochyla się nade mną, a ja czuję jego ciepły oddech tuż przy moim uchu - Ja także nie mogę doczekać się tego wypadu Lizzy, nawet nie wiesz jak bardzo - przez moje ciało przechodzi dreszcz. Podnoszę głowę i patrzę w jego podstępne, zielone oczy.
- Przyjmuję jutrzejsze wyzwanie, panie Styles - kiedy to mówię do głowy przychodzi mi pewien szalony pomysł. Staję na palcę i całuję Harry'ego w policzek. Jego zdekoncentrowana mina jest bezcenna - to wyzwanie ja wygrałam, Harry - wyrywam się szybko z jego objęć, zanim zdąży zareagować i biegnę w stronę Jane. Nie odwracam się, ale czuję, że on tam nadal stoi i wwierca mi w plecach dziurę.
- Jane! Już jestem.
- Lizzy, nawet nie wiesz jak ci zazdroszczę! Cały dzień sam na sam z NIM!
- Dziewczyno, będą tam jeszcze jego rodzice i moi zresztą też. Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele. Co ty w nim widzisz?
- Gdziesz ty masz oczy! On jest taki gorący! Masz mi jutro wszystko relacjonować.
- Jane, ty do reszty oszalałaś - patrzę na jej minę cierpiętnicy - Okej, okej. Będę ci wysyłać sms-y. Jeśli będzie zasięg oczywiście. Wyobraź sobie, ja, on i moi cudowni trzej braciszkowie. Czyż to nie romantyczne?
- Przestań być taka ironiczna - dochodzimy pod kino - a teraz czas na nasz wakacyjny maraton filmowy - bierzę mnie pod rękę i wchodzimy do budynku.
Po seansie szybko pożegnałam się z Jane i popędziłam do domu. Teraz leżę na łóżku w salonie i czytam książkę. George, James i Winston są u znajomych WYSZLI Z DOMU! W końcu jest błoga cisza. Nagle słyszę dzwonek. No nie, błagam was.
- Lizzy, otwórz - moja mama bierzę kąpiel-to na pewno chłopcy. Wzdycham i podchodzę do drzwi. Przez okienko widzę kawałek rozczapirzonych brązowych włosów. Najstarszy z braci wrócił.
- George, miałeś być później, nie mogę nawet... - urywam kiedy widzę przed sobą Harry'ego.
- Co ty tutaj robisz?
- Cześć Lizzy, stoję, może mnie wpuścisz? - przesuwam się w drzwiach robiąc mu miejsce. Uśmiecha się głupawo. Kiedy przechodzi obok specjalnie ociera sie o mnie swoim ciałem. Ignoruję jego idiotyczne zachowanie.
- Jak już wszedłeś to mów o co chodzi. Nie mam czasu.
- Jest twój tato? - Wychodzę z przedpokoju.
- Tato! Ktoś do ciebie! - po chwili słyszę jego wolne kroki po schodach. SZYBCIEJ. Harry uśmiecha się do mnie szelmowsko.
- Dzień Dobry panie Turner - nie wierzę, Styles i dobre maniery.
- Witaj Haroldzie, przyszedłeś omówić trasę wycieczki?
- Tak, rodzice nie mogli się pojawić - akurat, kłamliwy kretyn. Wysyła mi rozbawione spojrzenie, podczas gdy ja moim chętnie bym go zabiła.
- Zapraszam do kuchni. Lizzy, zrobiłabyś gościowi herbatki? - Mam ochotę się roześmiać.
- Gość nie ma ochoty na HERBATKĘ. - mówię dobitnie. Znowu posyła mi ten swój zadziorny uśmiech.
- Jeśli można, z chęcią się napiję - zaraz zobaczymy czy będziesz się mógł ją przełknąć kochaniutki. Wyjmuję szklankę, herbatę i zaczynam parzyć.
- Ile słodzisz Harry? - zmień ton mojego głosu na słodki.
- Łyżeczkę - patrzy się na mnie podejrzliwie. Zamiast jednej wsypuje mu trzy. Niech pije na zdrowie.
- Proszę - podaję mu herbatę do stołu. Sama robię sobie owocową i się dosiadam.
- Tak, więc Harry wyjazd jest o szóstej rano. Umawiamy się... - patrzę na chłopaka, który stara się skupić na moim tacie. Sięga ręką po szklankę i bierze łyk. Jak najlepiej potrafi, stara się nie podbiec do zlewu i nie wylać herbaty. To przynajmniej wnioskuje z jego wyrazu twarzy. Uśmiecham się najpiękniej jak potrafię.
- Smakuje ci?
- Tak, jest pyszna - w jego oczach widzę błysk. Będzie odwet. Harry jest bardzo odważny albo bardzo głupi bo wypija całą szklankę i prosi mnie o drugą. Tym razem robię mu normalną. Pozoruje czytanie książki, a tak naprawdę wsłuchuję się w ich rozmowę i rzucam ukradkowe spojrzenia w stronę chłopaka. Podoba mi się jego szczęka. Zaraz. CO?! O nie, nic mi się w nim nie podoba. Kompletnie. Staram się wyrzucić tę myśl z głowy. Patrzę w kartki powieści, ale kątem oka widzę, że Harry też się we mnie wpatruje. Kiedy mój tato tego nie widzi, oczywiście. Z zamyślenia wyrywa mnie kolejny dzwonek do drzwi i jestem pewna, że to moi bracia. Wstaję od stołu i otwieram im.
- Lizzy! - krzyczą jeden przez drugiego, próbując opowiedzieć mi co dziś robili.
- Cześć chłopaki - czochram kudły Winstona. Strasznie tego nie lubi. Cóż, ja za to uwielbiam się z nimi drażnić.
- Ktoś jest u nas w domu? - pyta się James - przeprowadziłaś chłopaka? W końcu! Myśleliśmy, że coś jest z tobą nie tak!
- Zamknij się, Jimmy. To tylko Harry - nie muszę długo czekać na ich reakcję, pędzą w stronę kuchni. Ubóstwają go. Zawsze jak wracają od Styles'ów to mówią, że chcieliby mieć takiego brata. Jezu, z kim ja żyję.
- Ja już będę się zbierał - pośród tej całej wrzawy wyłapuję głos Harry'ego.
- Nie, prosimy Cię zostań - George, żegnaj się z życiem. W tym czasie do kuchni wchodzi moja mama.
- Dobry wieczór pani Turner.
- Cześć Harry, zostań. Zaraz kolacja.
- Tak! - krzyczą chórem moi cudowni bracia.
- No dobrze - uśmiecha się szeroko.
Prycham pod nosem i idę do swojego pokoju. Nie mam zamiaru oglądać tej sielanki, z nim w roli głównej. Wbiegam na górę i wchodzę do swojego pokoju. Nagle czuję wibrację w kieszeni. Jane. Rozmawiamy ze sobą dopóki nie słyszę pukania.
- Wejdź - myślę, że to któryś z chłopców, ale to znowu Harry.
- Twoja mama mówi, że podaje do stołu - rozgląda się po pomieszczeniu. Wkładam telefon do kieszeni spodni i zbiegam na dół nawet na niego nie patrząc.
- George, podaj mi sól! - tak jest zawsze, odkąd pamiętam.
- James, Lizzy ma bliżej, ej no weź mu podaj.
- Magiczne słowo Jimmy.
- Szybko! - Harry uśmiecha się pod nosem.
- Zachowujcie się chłopcy - mówi mój ojciec i podaję mu sól. Dlaczega ja nie mam siostry? Rodzice wracają do rozmowy o jutrzejszym wypadzie. Podczas jedzenia ciągle stykamy się z Harry'm ramionami. Moja mama usadziła nas obok siebie. Nagle czuję rękę chłopaka na moim kolanie. Zaczynam się dławić wodą, którą piłam. Wszyscy momentalnie przestają jeść.
- Lizzy! Ona się krztusi, Harry zrób jej reanimacje metodą usta-usta!
- Winston, nic mi nie jest, nie gadaj bzdur - posyłam mu wzrok "zaraz cię zabiję" - to tylko woda - George klepie mnie po plecach - Już dobrze, dzięki - mówię do niego. Jego dłoń nadal TAM jest. Chwytam ją i staram ściągnąć. Słyszę cichy chichot Harry'ego. Wzdycham. Jak najszybciej mogę, kończę jedzenie i wstaje od stołu.
Po kolacji Harry powiedział, że musi już iść do domu. NARESZCIE. Bracia odprowadzili go do drzwi i wyszedł. Po niecałych 2 minutach, usłyszałam pukanie. Otworzyłam drzwi i nagle zostałam wyciągnięta na dwór. Harry. Przycisnął mnie do zewnętrznej ściany domu. Chciałam go odepchnąć, ale złapał moje nadgarstki w swoje ogromne dłonie.
- Czy tobie totalnie odbiło?
- Nie wierć się tak. Przez cały wieczór nie mogliśmy pogadać panno Turner.
- Nie m-mamy o czym H-Harry - tracę rezon, kiedy patrzy na mnie z góry. Powoli, jak drapieżnik nachyla się i zaczyna całować mnie w szyję. Czuję fale gorąca rozchodzące się po moim ciele. Nie wytrzymuje i jęcze. Wtedy chłopak przestaje.
- Wygrałem, Elizabeth. - puszcza mnie i wybiega z ogrodu. A ja stoję tam jeszcze długo i nie mogę się otrząsnąć. Wiem tylko jedno. Harry nigdy nie zapomni jutrzejszego dnia. Dopilnuję tego osobiście.
Proszę o szczere komentarze!
poniedziałek, 19 stycznia 2015
#2 Louis
Promienie słoneczne sprawiają, że moja świadomość zaczyna budzić się ze snu. Dziwne. Wydaje mi się że przed pójściem do łóżka zasłaniałam rolety. Nie chcę mi się jednak tego analizować więc obracam się na drugi bok i zamierzam spać dalej, jednak mój mózg zaczyna ożywać. Słyszę rozmowy w kuchni, dźwięk gotowanej wody w czajniku, kroki i odgłos tłuczonego naczynia. Obstawiam mojego słodkiego braciszka. Ale potem słyszę jeszcze coś. Spokojny oddech, który na pewno nie należy do mnie. Zaintrygowana otwieram oczy i widzę, że ktoś się we mnie wpatruje. Ten "Ktoś" to chłopak, który siedzi na moim krześle i się uśmiecha. Co on tu do cholery robi?! To nie może być sen. Wszystko staje się jeszcze bardziej realne kiedy jego wibrujacy głos rozprzestrzenia się po moim pokoju :
- Dzień dobry.
- Dlaczego odsłoniłeś rolety? - obcy siedzi w moim pokoju, a ja się go pytam o rolety. Brawo za błyskotliwość wypowiedzi.
- Chciałem na ciebie popatrzeć. Wybacz mi nie przedstawiłem się. Jestem Louis.
- [T.I], mogę się spytać co robisz w moim pokoju? - jakiś obcy chłopak siedzi w moim pokoju żeby na mnie patrzeć. Co tu jest nie tak?
- Twoja mama mnie wypuściła
- Moja mama?
- Jestem twoim nowym sąsiadem. Przyszedłem z rodzicami się przywitać.
- I...?
- Wysłano mnie tutaj i kazano obudzić
- To dlaczego tego nie zrobiłeś?
- Bo ślicznie wygladasz jak śpisz.
- Dziękuję - czuję, że zaczynam się rumienić. Przyglądam się Louis'owi. Ma rozczapirzone, brązowe włosy i jasne przenikliwe oczy, w których teraz tańczą wesołe ogniki. Jest przystojny. I patrzy się na mnie intensywnie. Wydaję mi się, że temperatura w pokoju wzrasta.
- Myślę, że musimy zejść na dół, bo pomyślą, że robimy coś niestosownego - porusza sugestywnie brwiami. Wyskakuje z łóżka jak oparzona. Co sobie o mnie pomyślą jego rodzice! Sięgam ręką do drzwi, ale Louis łapie moje ramię. Czuję jak przez całe moje ciało przechodzi prąd.
- Myślę, że o czymś zapomniałaś- mówi. Zauważam, że jestem tylko w T-shircie i majtkach. Źrenice chłopaka się rozszerzają gdy taksuje mnie wzrokiem. Bardziej gorąco już mi nie mogło być. W błyskawicznym tempie chowam się pod pierzynę. Chłopak śmieje się pod nosem.
- Zejde na dół i powiem im, że się ubierasz - widać że cała ta sytuacja go bawi
- O-okej - świetne pierwsze wrażenie to coś co robię najlepiej. Louis wychodzi z mojego pokoju i słyszę jak zbiega po schodach. Podchodzę do szafy. Ubieram letnią sukienkę. Staram się rozczesać moje poplątane włosy, jednak nie wiedzieć czemu trzęsą mi się ręce. Nie, ja dobrze wiem czemu się trzęsą. Na dole czeka Louis i to jego przenikiliwe spojrzenie. Tracę cierpliwość i zaplatam luźny warkocz. Wbiegam do łazienki, aby zachować chociaż pozory higieny.
Serce bije jak oszalałe kiedy schodzę do kuchni i witam się z rodzicami Louis'a. Uśmiechają się do mnie ciepło. Nie patrzę na ich syna. Siadam do stołu. Okazuje się, że mają jeszcze cztery córki, które aktualnie są na letnim obozie. Wow. Powoli sączę herbatę kiedy moje oczy spotykają się z JEGO oczami. Szybko odwracam głowę. Zaczynam się znowu rumienić. Kątem oka widzę jego piekące spojrzenie i mam przeokropną ochotę chociaż na sekundę na niego spojrzeć.
- My będziemy już się zbierać. Dziękujemy za miłą herbatkę - mówią sąsiedzi - Wpadniecie dzisiaj na grilla?
- Pewnie, dziękujemy za zaproszenie - tak, mamo, wyślij mnie w paszczę lwa.
- To o 18 - mówi mama Louis'a i wychodzą. Chłopak odwraca się i nasze spojrzenia się spotykają. Nie wiem czemu, ale przez chwilę w jego spojrzeniu zauważam wyzwanie. Boje się pomyśleć co się wydarzy na tym milutkim sąsiedzkim spotkaniu.
-Jest 17.30 [T.I]! Zacznij się szykować! - słyszę krzyk mojej mamy z dołu. Błagam. - Mamo, chwila, już się ubieram - przez cały dzień starałam się czytać książkę, ale kompletnie nie mogłam się skupić. Ponadto odkryłam, że okna Louis'a wychodzą na moje. Jak na niego popatrzyłam to do mnie mrugnął. A jak zasłaniałam te felerne rolety to zobaczyłam jak się śmieje. ZE MNIE. Chryste, on mnie przeraża. Wstaje i idę wziąć szybki prysznic. Pięć minut przed czasem jestem gotowa do wyjścia. Zamykamy drzwi od domu. Muszę się uspokoić i przybrać na twarzy spokojny uśmiech. Bo inaczej zaczną coś podejrzewać. Dzwonimy, a drzwi otwiera nam ojciec Louis'a.
- Zapraszamy do ogrodu - dorośli zaczynają niezobowiązującą rozmowę. Nie słucham ich, tylko oglądam dom. Jest większe niż się tego spodziewałam. Chciałabym współczuć chłopakowi 4 sióstr, ale nie mogę się powstrzymać od złośliwego cichotu.
- Co cię tak bawi? - ten głos. Za mną. Błyskawicznie się odwracam.
- To, jak cudownie jest mieć 4 siostry.
- Wiem, jest świetnie - uśmiecha się krzywo, ale czuję, że je uwielbia. Louis pokazuje mi ręką drzwi ogrodowe i puszcza mnie przodem. Czuję zapach kiełbasek. Uwielbiam jedzenie. Chłopak się uśmiecha. Milczymy. Gdy otwieram już buzię i chcę coś powiedzieć wchodzą nasi rodzice.
-Louis, zejdź do piwnicy po zgrzewkę czegoś do picia - mówi tato chłopaka.
- Okej, [T.I], chodź ze mną - idę z nim tylko dlatego, aby nie wyjść na nie miłą przy jego rodzicach. On dobrze wie co robi. Schodzimy po schodach, a Louis otwiera przede mną drzwi.
- Pani przodem - chcę mu powiedzieć, żeby to on szedł pierwszy. Nie mogę się wyzbyć wrażenia, że chcę mnie tam zamknąć. Odwracam się do niego i widzę jak się uśmiecha. Wchodzę do piwnicy i nagle drzwi się zamykają. Wiedziałam!
- Louis! Ty idioto otwórz! - światło gaśnie. Boże, jaki głupek. Walę z całej siły w drzwi. Słyszę jego śmiech.
- Louis, to nie jest zabawne. OTWIERAJ! - nie lubię ciemności, ani piwnic. Po moich plecach przechodzi dreszcz. W końcu klamka ustępuje, a ja wypadam z impetem z tej okropnej nory. Ten kretyn nadal się śmieje.
- Nawet nie wiesz jaką masz teraz przerażoną minę - Ignoruję go i wchodzę po schodach. Czuję jego rękę zaciskającą się na moim nadgarstku i chcąc nie chcąc muszę przyznać, że znowu czuję ten znajomy prąd. Ciągnę rękę, ale on mocno mnie trzyma.
- Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać - po raz kolejny robi te triki ze spojrzeniem. Ciekawe czy wszystkie puste lale tak to podnieca.
- Wszystkie dziewczyny lecą na te twoje spojrzenia? - pytam się go ironicznie. Uśmiecha się złośliwie
- Nie, na razie tylko ty - prycham ze złości, to nie prawda. A najgorsze jest to, że kiedy to mówi pociąga za mój nadgarstek i dosłownie na niego wpadam. Nabieram gwałtownie powietrza. Louis nachyla się nade mną, a ja zamieram myśląc, że chcę mnie pocałować. Jednak on tylko cmoka mnie w policzek. Z letargu wyrywa nas głos mamy chłopaka.
- Dzieci, ile jeszcze? - o nie, pomyślą, że się obściskiwaliśmy, albo gorzej. Szczególnie moi rodzice
- Już idziemy mamo - odkrzykuje Louis, szybko chwyta picie i wbiega po schodach, pociągając mnie za rękę. Gdy już jesteśmy na górze patrzę na swoje odbicie w oknie. Jestem cała zarumieniona. Matko. Wszystko wyjdzie na jaw. Spoglądam na niego i widzę, że się uśmiecha.
-Ślicznie wyglądasz.
-Dziękuję - uśmiecham się lekko i wchodzę do ogrodu. Moja mama bacznie mi się przypatruję. Jezu. Wiem, że już snuję historię.
Jedzenie jest przepyszne, jestem totalnie napełniona. Przez cały czas unikam wzroku mojego zboczonego sąsiada, który jakoś nie ma obiekcji przed bezczelnym wgapianiem się we mnie. Jak jem, jak się poruszam, jak rozmawiam z jego rodzicami. Przez cały czas. Odwracam głowę w jego stronę i też zaczynam się na niego patrzeć. Bez skrupułów. Tak jak on. Przez pewiem czas wydaję się być zdezorientowany, ale potem wysyła mi asymetryczny uśmiech. Powoli wstaję i nachylam sie do mojej mamy. Szepczę do niej, że idę się przejść bo nie dobrze mi od tego przejedzienia. Przytakuje. Gdy już jestem poza domem, spaceruję wolnym krokiem. Nie mija dziesięć sekund, kiedy Louis mnie dogania
- Gdzie idziesz?
- Na spacer - patrzy na mnie z góry. Mogłam założyć wysokie buty.
-Wydawało mi się, że chcesz przede mną uciec.
- Przed tobą? Skąd ta myśl? - uśmiecham sie krzywo.
- Bo... a z resztą, nie ważne. Idę z tobą. - Drapię się w głowę. Jest zakłopotany. Słońce zaszło już jakiś czas temu i zrobiło się zimno. Chłopak dotyka mojego odkrytego ramienia. Drżę.
- Jesteś lodowata - mówi i ściąga swoją jeansową kurtkę - Masz - Jest za duża. Louis pomaga mi podwinąć rękawy.
- Ślicznie wyglądasz w mojej kurtce
- Mówisz, że ślicznie wyglądam trzeci raz tego dnia.
- Bo to prawda - mówi i obejmuje mnie ramieniem - Nauczę cię przyjmować komplementy. Piękne kobiety muszą to umieć. - znowu czuję się zakłopotana.
- To dlatego ciągle się na mnie patrzysz?
- Po części - uśmiecha się. Analizuję to co powiedział. Skręcamy do ciemnego parku. Wzdrygam się. Nie lubię tu chodzić, wszystko jest tu zaniedbane. Cieszę się, że Louis obejmuje mnie ramieniem.
- Widzę, że nie lubisz ciemności, piwnic i zapuszczonych parków. Dziewczyno, jak ty funkcjonujesz - jawnie się ze mnie nabija. Ignoruję go. Wydaje mi się, że to wszystko po kolei będzie mi się kojarzyło z nim. Szczególnie piwnice. Louis zjeżdża ręką na moją talię.
- Nie musisz się bać, jesteś ze mną.
- Jakie jest prawdopodobieństwo tego, że jak jestem z tobą to nic się nie wydarzy?
- Zależy, co ma się wydarzyć, [T.I] - Po chwili jego druga ręka także obejmuje mnie w talii, a Louis intensywnie się we wpatruje. Przybliża swoją twarz do mojej i powoli dotyka mojego policzka. Jego dotyk sprawia, że szaleję. Bada moją reakcję, a potem przenosi swój pociemniały wzrok na moje usta. Jego ciepły oddech owiewa moją twarz, a potem delikatnie mnie całuje. Przenoszę moje dłonie na jego klatkę piersiową. Jest tak cudownie, że kiedy się od siebie odrywamy, nie mogę się powstrzymać i tym razem to ja go całuję. Odrywamy się od siebie z westchnieniem.
- Louis, wiesz, że praktycznie nic o sobie nie wiemy?
- Mamy pełno czasu, żeby się dowiedzieć. W końcu jesteśmy sąsiadami - mówi i całuję mnie w czoło.
wtorek, 6 stycznia 2015
#1 Harry
-Harry, ostrzegam cie, jeżeli nie przestaniesz to...- mówię do chlopaka który trzyma moje nadgarstki w żelaznym uścisku nad moją głową i napiera na mnie swoim ciałem.
- To co?- mówi rozbawiony, coraz bardziej nachylajac sie do mojej twarzy. Jego szmaragdowe oczy zachodzą mgłą - Myślę, że podoba mi się ta pozycja. Nawet BARDZO, nie jesteś już taka odważna.
- A-ale - chcę zaprotestować, ale nie mogę z siebie nic wydusic oszołomiona jego intensywnym spojrzeniem.
Harry coraz bardziej się ku mnie nachyla, nasze twarze dzielą milimetry. Czuje jego ciepły oddech na moich ustach, zamykam oczy, gdy nagle obraz się rozmazuje, a ja budzę się cała rozpalona. Śnił mi sie ON! Mój odwieczny wróg klasowy. Rzucam krótkie spojrzenie na budzik stojący na szafce nocnej i już wiem że długo sobie nie poleżę. Do cholery! Ubieram pierwsze lepsze ciuchy jakie trafią mi się w ręce. Biegnę do toalety, odświeżam się i zbiegam do kuchni prawie zabijając się na schodach. Ubieram buty, płaszcz, chwytam plecak i wybiegam na zewnątrz. Świetnie, pada! Pędzę na przystanek i w ostatniej chwili wsiadam do autobusu...
-Uważam, że Napoleon miał...
-Weź, zamknij się [T.I], nikt nie chcę słuchać ciebie i tych twoich wypocin - mówi Harry
- Odczepcie się ode mnie, ty i ten twój mały mózg.
- [T.I], Harry jakiś problem? - nauczycielka obrzuca nas surowym spojrzeniem.
- Nie pani profesor, przepraszam - odpowiadam grzecznie, chociaż tak naprawdę mam ochotę wstać i wybiec z klasy. UGH, jak on mnie denerwuje! Nie mogę obejść się bez jego komentarzy. Na każdym kroku chce mi udowodnić, że tak naprawdę nie mam o niczym zielonego pojęcia. Przyjaciółki mówią mi "olej go". Ba! Łatwo powiedzieć. Cała szkoła za nim szaleje. Dosłownie. Harry to, Harry tamto. Trudno się dziwić. Styles (tak brzmi jego nazwisko) trenuje boks i na dodatek ma w miarę dobre oceny. Wszystkie laski w szkole za nim szaleją. Wszystkie oprócz mnie, oczywiście. Nie wydaje mi się żeby pociągały mnie te jego szerokie ramiona, zielone oczy czy loki...DOBRA! Podoba mi się. Jest strasznie przystojny. Nie będę się sama oszukiwać. Problemem jest to że przekreslilam go już dawno temu. Tylko dlaczego on mi się śnił?
- Psssst, [T.I] - słyszę szept.Odwracam się do Dave'a, który, siedzi w ławce za mną.
- Hmmm? - szepcze
- Poszłabyś ze mną dzisiaj do kina?
- Myślę, że... - chcę mu odpowiedzieć gdy nagle moja profesor urywa opowieść o bitwie pod Waterloo i mówi ostrym tonem - Panno [T.I]! Co się dziś z panną dzieje? Chce panna skończyć za mnie?
- Nie, przepraszam - znowu silę się na grzeczny ton, chociaż mam ochotę odpowiedzieć inaczej. Rzucam szybkie spojrzenie na Harry'ego. Wiedziałam! Gapi się na mnie. Często go na tym przyłapauje. Czasami naprawdę nie wiem o co mu chodzi? Jest strasznie zagmatwany.
Na przerwie podchodzi do mnie Dave.
- [T.I], to jak, poszłabyś?- Dave jest chyba pierwszym chłopakiem, który gdziekolwiek mnie zaprasza. Nie wiem czemu. Odstraszam ich swoją pewnością siebie? Naprawdę dobrze się uczę, nie jestem tumanem i wiem kiedy ktoś mnie bajeruje. Dave wydaje się być w porządku. Zawsze był dla mnie miły. Nawet nie jest taki zły, ma blond czuprynę i mocno zarysowaną szczęke. Dobra, pójdę z nim.
- Jasne żebym poszła - mówię mu.
- To świetnie! Dziś powtarzają Cztery Wesela i Pogrzeb. Chcesz iść na to?
- Oczywiście że chcę! - uśmiecham się do niego. Kocham ten film.
Dave rozmawia ze mną o kinie. Wyczuwam kątem oka że Harry się we mnie wpatruje. Znowu! Mówię blondynowi, że idę do toalety. Rumienie się. Nie mogę znieść TEGO spojrzenia. Szybkim krokiem przemierzam korytarz. Jednak zamiast do toalety skręcam w hol, w którym jest mało ludzi. Muszę ochłonąć. Przykladam chłodne dłonie do gorących policzków. Nagle czuje czyjś dotyk na ramieniu. Odwracam się gwałtownie. Harry! Przecież to przed nim zwiałam z korytarza.
- [T.I], nie pójdziesz z tym psychicznym lalusiem do kina!
- Ach tak? No nie wiem kto tu jest bardziej psychiczny, chłopak, który zaprasza mnie do kina, czy chłopak, który przez cały czas mnie krytykuje, gdy nagle coś mu odbija i śmie mi rozkazywać!
- [T.I]! Ostrzegam Cię! Jeżeli z nim pójdziesz, to... - gdy to mówi łapie mnie mocno za oba ramiona i patrzy ma mnie groźnie.
- To co? Uderzysz mnie? To że chodzisz na boks nie oznacza, że mógłbyś...
- Nie uderzyłbym kobiety, dobrze o tym wiesz, chociaż tobie by się należało.
- Jak śmiesz! Puszczaj mnie! - z tej całej frustracji oczy zachodzą mi łzami. Jedna spływa mi po policzku.
- Puść...- mówię bez przekonania i tak się mu nie wyrwę, jest za silny. Harry robi zdziwioną minę. I o dziwo, puszcza mnie.
- A- ale... - jąka się
- Nie chcę mi się na ciebie patrzeć - mówię mu i biegnę do klasy bo dzwonek był już chwilę temu.
Nie wiem, co mu się stało. To znaczy Harry' emu. Do końca lekcji nie usłyszałam ani jednego wrednego komentarza. To zdarza się bardzo rzadko. Tylko wtedy gdy jest na jakichś zawodach sportowych lub gdy po prostu najzwyczajniej w świecie jest chory i siedzi w domu. Może to przez tą "rozmowę". Jestem tego pewna. Z zamyślenia wyrywa mnie dzwonek. Taaak! Ostatnia lekcja w tym tygodniu! Piątek!!! Wkładam szybko książki do tornistra, gdy podchodzi do mnie Dave i mówi że będzie po mnie o 18. Uśmiecham się do niego i mówię, że w porządku. Kiedy wychodzę ze szkoły już nie pada, więc myślę, że warto będzie wrócić pieszo. Zakladam słuchawki i zamierzam już iść, jednak czuje szarpnięcie. Odwracam się. I znów sytuacja się powtarza. Harry.
- Mało ci?- mówię ostro
- Nie, chcę Cię naprawdę ostrzec przed Dave'm
- Och jaki ty jesteś troskliwy! - odpowiadam złośliwe
- Jak sobie chcesz, ale pamiętaj że ja ciebie ostrzegałem!
Prycham i szybkim krokiem kieruje się w stronę domu. Czemu on mnie ostrzega? Przecież Dave jest w porządku. Harry jest po prostu wredny i chce wszystko popsuć. Jak zwykle. Resztę drogi do domu nie zawracam sobie tym wszystkim głowy i skupiam się na muzycę w sluchawkach
Wygrzebuje z szafy spódnicę przed kolana i pasującą bluzke. Na prawdę nie wiem czego się spodziewać po Dav'ie Nigdy nie byłam na randce!
Punkt 18 słyszę dzwonek u drzwi. Zbiegam po schodach i otwieram je uśmiechniętemu Dave'owi. Zapraszam go do środka. Ubieram buty, plaszcz i żegnam się z mamą.
- Tylko wróć niezbyt późno, kochanie
- Dobrze mamo - odpowiadam
Wychodzimy na zewnątrz. Gdy już znikamy z pola widzenia mojej mamy, Dave obejmuje mnie w talii. Nie jesteśmy jakimiś dobrymi przyjaciółmi, więc czuje się trochę niezręcznie. Nie odtrącam jednak jego ręki, nigdy nie byłam na "randce" i staram się to zignorować. W drodze do kina rozmawiamy o błahostkach. Kiedy dochodzimy na miejsce wydaję mi się że w oddali widzę brązową czuprynę Harry'ego. Szybko jednak potrząsam głową i staram się wyrzucić z głowy ten absurdalny pomysł. Harry tutaj? To na pewno nie on. Mam zwidy. Dlaczego on tak na mnie działa?
- [T.I], idziesz? - gdzieś w oddali majaczy mi głos Dave'a - mówię do Ciebie od jakiegoś czasu
- Och, przepraszam zamyśliłam się - wracam do rzeczywistości
- Chodźmy, seans zaraz się zacznie
Od początku filmu Dave zachowuje się dziwnie. Najpierw mnie objął. Okej, robił to przez całą drogę. Ale potem...coraz bardziej się do mnie przysuwał, bo siedzieliśmy na wspólnych siedzeniach. Nie mogłam się skupić na filmie i cudownym Hugh Grancie bo czułam jego rękę na moich plecach. Nisko. BARDZO nisko. Starałam się to ignorować, ale on położył dłoń na moim kolanie. Cholerna spódniczka. Łapię jego rękę, ale on mnie ignoruje. Z moją dłonią na jego własnej sunie coraz wyżej. Robi się nieprzyjemnie.
- Dave! Co ty robisz - szepczę do niego
- [T.I], nie bądź taka zatwardziała, daj się dotknąć - odpowiada mi
- Dave, przestań - jestem już naprawdę zła.
- Och już dobrze kochanie, nie spinaj się tak - odpowiada i zabiera rękę z kolana
Nie spinaj sie? Mam dać się macać? Przez resztę filmu chłopak tylko mnie obejmuje. Gdy wychodzimy z kina jest już naprawdę późna godzina i jest ciemo. Jedynym źródłem światła na ulicy jest zepsuta latarnia.
- Chodź odprowadzę cię do domu
- Okej - odpowiadam mu. Szczerze mówiąc jestem na niego strasznie zła. Idziemy nie odzywając się do siebie. Nagle Dave całym swoim ciężarem przyciska mnie do muru, a ja piszczę
- Dave, co ty robisz! Przestań! - co mu odbiło?
- Nawet nie wiesz jak mnie podniecasz kiedy zgrywasz taką niedostępną - warczy
- Co ty wygadujesz? - chcę mu się wyrwać z uścisku, ale jest za silny. Podnoszę rękę żeby mu przylać w policzek, ale on łapię mój nadgarstek.
- Lubię gdy dziewczyny są ostre -mówi Dave. To już się wymyka spod kontroli
- Spadaj zboczeńcu! - zaczynam krzyczeć.
Jednak Dave mnie ignoruje i zostawia na mojej szyi mokre, obleśne pocałunki. Fuj!
Przejeżdża palcem po mojej wardzę, wykorzystuję sytuację i gryzę go. Dave krzyczy i z całej siły uderza mnie w twarz. Zamieram. Zbiera mi się na płacz i zamykam oczy, aby łzy nie wydostały się na zewnątrz. Nagle słyszę głęboki i niski głos, który krzyczy coś w stronę Dave'a. Zaraz, zaraz ja znam ten głos! Otwieram oczy i widzę Harry'ego, który biegnie w naszą stronę. Chłopak brutalnie bierze Dave'a za kurtkę i odciąga go ode mnie. Harry zaciska dłoń w pięść i uderza blondyna mocno w szczęke.
- Jak mogłeś ją uderzyć ty kutasie! - Styles brzmi naprawdę groźnie. Dave'a aż odrzuca od tylu.
- Tą głupią sukę? Należało jej się!
Chłopak szybko się otrząsna i robi zamach w stronę Harry'ego. Na próżno. Brunet robi błyskawiczny unik i jak prawdziwy bokser zadaje cios Dave'owi. Ten upada na kolana, a Harry popada w totalną furię i zaczyna go kopać.
- Jak ją nazwałeś? - jest totalnie wkurzony
- Harry! Przestań, zrobisz mu coś naprawdę poważnego - naprawdę nie chcę mieć żadnych kłopotów
- Harry, proszę - ta sytuacja jest chora, naprawdę chora
Chłopak zostawia Dave'a, a ten wstaje chwiejnie na nogi i ucieka. Harry wygląda przerażająco. Ma groźny wzrok, potargane włosy i zaciśniętą szczęke. Z rozciętej wargi kapie mu krew. Boje się go. Przez moje ciało przechodzi dreszcz. Brunet podchodzi do mnie szybkim krokiem a ja zaczynam się cofać. Natrafiam na mur.
- Przestraszyłem Cię? - pyta Harry
- N-nie - chciałam zabrzmieć odważnie, ale jak zwykle mi nie wyszło - Tak - przyznaje mu się. Harry dotyka mojego policzka. Wzrok mu łagodnieje i rozluźnia szczęke. Jego kciuk pociera moją skórę i odrobinę się odprężam.
- Nie bój się mnie. Dave mocno cię uderzył? - wydaje się być naprawdę zmartwiony. Nie odpowiadam, ale oczy zachodzą mi łzami.
- Nie płacz proszę. Nie z powodu tego psychicznego idioty Dave'a. - szepczę
Jednak jedna łza wydostaje się na zewnątrz i spływa po mojej twarzy. Harry zciera ją dotykiem tak delikatnym o jaki bym go nie posądziła.
- Nie płacz - szepczę Harry, a po chwili delikatnie bierzę mnie w ramiona i tuli do swojej klatki piersiowej. Jego skórzana kurtka pachnie cudownie. Pachnie NIM. Uspokajam się w jego ramionach. Są tak szerokie i umięśnione, że po raz pierwszy tego wieczoru czuje się bezpiecznie.
- Ostrzegałem cię - szepcze mi we wlosy
- Wiem, proszę Harry, nie mówmy o tym - mój głos nadal lekko drży.
- Dobrze - mówi. Nagle uświadamiam sobie co robie i odsuwam się od chłopaka. Harry wzdycha.
- [T.I]...
- Co tutaj robiłeś? - nie wiem czemu, ale podświadomie mam nadzieję, że mnie śledził. Jestem stuknięta, przecież on mnie nienawidzi.
- Miałem trening boksu niedaleko - och, czyli jednak mnie nie śledził. Czuje się zawiedziona
- Dziękuję Harry, gdyby nie ty to...
- Ćśśśśś - chłopak patrzy na mnie intensywnie. Nie mogę wytrzymać i zadaje mu nurtujące mnie od dawna pytanie :
- Dlaczego mnie tak nienawidzisz?
- J-ja - tym razem to on nie może się wypowiedzieć
- Dlaczego zawsze mnie krytykujesz? Czy coś ci zrobiłam? - pytam cicho
- Nie, [T.I]. Nie mogę znieść tego że od początku traktujesz mnie jak zwykłego kobieciarza, który tylko myśli jaką laskę wyrwać na imprezę. Mylisz się co do mnie. Mam dość tych wszystkich idiotów którzy patrzą na ciebie takim wzrokiem. Jesteś taka piękna. - jestem zszokowana jego wyznaniem. Kompletnie się po nim tego nie spodziewałam. Harry uważa że jestem piękna! Czuje przyjemne dreszcze w dole kręgosłupa. Nie wiem co powiedzieć, dlatego wyjmuje chusteczkę z płaszcza i wycieram nią krew z ust Harry'ego. Cała się topię pod jego intensywnym spojrzeniem. Chwyta moją dłoń, zabiera chusteczkę i chowa do kieszeni. Następnie bierze moją w twarz w jego ciepłe, szorstkie dłonie. Moje serce wykonuje salto. Oczy chłopaka zachodzą mgłą, coraz bardziej się ku mnie nachyla. Nasze twarze dzieli na prawdę niewiele, a ja przestaje oddychać. Zamykam oczy, a miękkie usta Harry'ego delikatnie mnie całują. Wplatam ręce w jego miękkie włosy i wzdycham. Nie wiem ile to trwa, nie wiem nawet jak się nazywam. Odrywamy się od siebie z cichym westchnieniem.
- To było nieziemskie - wzdycham
- O tak... - mówi Harry i znowu nachyla się do pocałunku...
WITAJCIE! To mój pierwszy imagin, więc proszę was abyście napisali jak wam się podobał.Tylko SZCZERZE. Jestem otwarta na krytykę.
- To co?- mówi rozbawiony, coraz bardziej nachylajac sie do mojej twarzy. Jego szmaragdowe oczy zachodzą mgłą - Myślę, że podoba mi się ta pozycja. Nawet BARDZO, nie jesteś już taka odważna.
- A-ale - chcę zaprotestować, ale nie mogę z siebie nic wydusic oszołomiona jego intensywnym spojrzeniem.
Harry coraz bardziej się ku mnie nachyla, nasze twarze dzielą milimetry. Czuje jego ciepły oddech na moich ustach, zamykam oczy, gdy nagle obraz się rozmazuje, a ja budzę się cała rozpalona. Śnił mi sie ON! Mój odwieczny wróg klasowy. Rzucam krótkie spojrzenie na budzik stojący na szafce nocnej i już wiem że długo sobie nie poleżę. Do cholery! Ubieram pierwsze lepsze ciuchy jakie trafią mi się w ręce. Biegnę do toalety, odświeżam się i zbiegam do kuchni prawie zabijając się na schodach. Ubieram buty, płaszcz, chwytam plecak i wybiegam na zewnątrz. Świetnie, pada! Pędzę na przystanek i w ostatniej chwili wsiadam do autobusu...
-Uważam, że Napoleon miał...
-Weź, zamknij się [T.I], nikt nie chcę słuchać ciebie i tych twoich wypocin - mówi Harry
- Odczepcie się ode mnie, ty i ten twój mały mózg.
- [T.I], Harry jakiś problem? - nauczycielka obrzuca nas surowym spojrzeniem.
- Nie pani profesor, przepraszam - odpowiadam grzecznie, chociaż tak naprawdę mam ochotę wstać i wybiec z klasy. UGH, jak on mnie denerwuje! Nie mogę obejść się bez jego komentarzy. Na każdym kroku chce mi udowodnić, że tak naprawdę nie mam o niczym zielonego pojęcia. Przyjaciółki mówią mi "olej go". Ba! Łatwo powiedzieć. Cała szkoła za nim szaleje. Dosłownie. Harry to, Harry tamto. Trudno się dziwić. Styles (tak brzmi jego nazwisko) trenuje boks i na dodatek ma w miarę dobre oceny. Wszystkie laski w szkole za nim szaleją. Wszystkie oprócz mnie, oczywiście. Nie wydaje mi się żeby pociągały mnie te jego szerokie ramiona, zielone oczy czy loki...DOBRA! Podoba mi się. Jest strasznie przystojny. Nie będę się sama oszukiwać. Problemem jest to że przekreslilam go już dawno temu. Tylko dlaczego on mi się śnił?
- Psssst, [T.I] - słyszę szept.Odwracam się do Dave'a, który, siedzi w ławce za mną.
- Hmmm? - szepcze
- Poszłabyś ze mną dzisiaj do kina?
- Myślę, że... - chcę mu odpowiedzieć gdy nagle moja profesor urywa opowieść o bitwie pod Waterloo i mówi ostrym tonem - Panno [T.I]! Co się dziś z panną dzieje? Chce panna skończyć za mnie?
- Nie, przepraszam - znowu silę się na grzeczny ton, chociaż mam ochotę odpowiedzieć inaczej. Rzucam szybkie spojrzenie na Harry'ego. Wiedziałam! Gapi się na mnie. Często go na tym przyłapauje. Czasami naprawdę nie wiem o co mu chodzi? Jest strasznie zagmatwany.
Na przerwie podchodzi do mnie Dave.
- [T.I], to jak, poszłabyś?- Dave jest chyba pierwszym chłopakiem, który gdziekolwiek mnie zaprasza. Nie wiem czemu. Odstraszam ich swoją pewnością siebie? Naprawdę dobrze się uczę, nie jestem tumanem i wiem kiedy ktoś mnie bajeruje. Dave wydaje się być w porządku. Zawsze był dla mnie miły. Nawet nie jest taki zły, ma blond czuprynę i mocno zarysowaną szczęke. Dobra, pójdę z nim.
- Jasne żebym poszła - mówię mu.
- To świetnie! Dziś powtarzają Cztery Wesela i Pogrzeb. Chcesz iść na to?
- Oczywiście że chcę! - uśmiecham się do niego. Kocham ten film.
Dave rozmawia ze mną o kinie. Wyczuwam kątem oka że Harry się we mnie wpatruje. Znowu! Mówię blondynowi, że idę do toalety. Rumienie się. Nie mogę znieść TEGO spojrzenia. Szybkim krokiem przemierzam korytarz. Jednak zamiast do toalety skręcam w hol, w którym jest mało ludzi. Muszę ochłonąć. Przykladam chłodne dłonie do gorących policzków. Nagle czuje czyjś dotyk na ramieniu. Odwracam się gwałtownie. Harry! Przecież to przed nim zwiałam z korytarza.
- [T.I], nie pójdziesz z tym psychicznym lalusiem do kina!
- Ach tak? No nie wiem kto tu jest bardziej psychiczny, chłopak, który zaprasza mnie do kina, czy chłopak, który przez cały czas mnie krytykuje, gdy nagle coś mu odbija i śmie mi rozkazywać!
- [T.I]! Ostrzegam Cię! Jeżeli z nim pójdziesz, to... - gdy to mówi łapie mnie mocno za oba ramiona i patrzy ma mnie groźnie.
- To co? Uderzysz mnie? To że chodzisz na boks nie oznacza, że mógłbyś...
- Nie uderzyłbym kobiety, dobrze o tym wiesz, chociaż tobie by się należało.
- Jak śmiesz! Puszczaj mnie! - z tej całej frustracji oczy zachodzą mi łzami. Jedna spływa mi po policzku.
- Puść...- mówię bez przekonania i tak się mu nie wyrwę, jest za silny. Harry robi zdziwioną minę. I o dziwo, puszcza mnie.
- A- ale... - jąka się
- Nie chcę mi się na ciebie patrzeć - mówię mu i biegnę do klasy bo dzwonek był już chwilę temu.
Nie wiem, co mu się stało. To znaczy Harry' emu. Do końca lekcji nie usłyszałam ani jednego wrednego komentarza. To zdarza się bardzo rzadko. Tylko wtedy gdy jest na jakichś zawodach sportowych lub gdy po prostu najzwyczajniej w świecie jest chory i siedzi w domu. Może to przez tą "rozmowę". Jestem tego pewna. Z zamyślenia wyrywa mnie dzwonek. Taaak! Ostatnia lekcja w tym tygodniu! Piątek!!! Wkładam szybko książki do tornistra, gdy podchodzi do mnie Dave i mówi że będzie po mnie o 18. Uśmiecham się do niego i mówię, że w porządku. Kiedy wychodzę ze szkoły już nie pada, więc myślę, że warto będzie wrócić pieszo. Zakladam słuchawki i zamierzam już iść, jednak czuje szarpnięcie. Odwracam się. I znów sytuacja się powtarza. Harry.
- Mało ci?- mówię ostro
- Nie, chcę Cię naprawdę ostrzec przed Dave'm
- Och jaki ty jesteś troskliwy! - odpowiadam złośliwe
- Jak sobie chcesz, ale pamiętaj że ja ciebie ostrzegałem!
Prycham i szybkim krokiem kieruje się w stronę domu. Czemu on mnie ostrzega? Przecież Dave jest w porządku. Harry jest po prostu wredny i chce wszystko popsuć. Jak zwykle. Resztę drogi do domu nie zawracam sobie tym wszystkim głowy i skupiam się na muzycę w sluchawkach
Wygrzebuje z szafy spódnicę przed kolana i pasującą bluzke. Na prawdę nie wiem czego się spodziewać po Dav'ie Nigdy nie byłam na randce!
Punkt 18 słyszę dzwonek u drzwi. Zbiegam po schodach i otwieram je uśmiechniętemu Dave'owi. Zapraszam go do środka. Ubieram buty, plaszcz i żegnam się z mamą.
- Tylko wróć niezbyt późno, kochanie
- Dobrze mamo - odpowiadam
Wychodzimy na zewnątrz. Gdy już znikamy z pola widzenia mojej mamy, Dave obejmuje mnie w talii. Nie jesteśmy jakimiś dobrymi przyjaciółmi, więc czuje się trochę niezręcznie. Nie odtrącam jednak jego ręki, nigdy nie byłam na "randce" i staram się to zignorować. W drodze do kina rozmawiamy o błahostkach. Kiedy dochodzimy na miejsce wydaję mi się że w oddali widzę brązową czuprynę Harry'ego. Szybko jednak potrząsam głową i staram się wyrzucić z głowy ten absurdalny pomysł. Harry tutaj? To na pewno nie on. Mam zwidy. Dlaczego on tak na mnie działa?
- [T.I], idziesz? - gdzieś w oddali majaczy mi głos Dave'a - mówię do Ciebie od jakiegoś czasu
- Och, przepraszam zamyśliłam się - wracam do rzeczywistości
- Chodźmy, seans zaraz się zacznie
Od początku filmu Dave zachowuje się dziwnie. Najpierw mnie objął. Okej, robił to przez całą drogę. Ale potem...coraz bardziej się do mnie przysuwał, bo siedzieliśmy na wspólnych siedzeniach. Nie mogłam się skupić na filmie i cudownym Hugh Grancie bo czułam jego rękę na moich plecach. Nisko. BARDZO nisko. Starałam się to ignorować, ale on położył dłoń na moim kolanie. Cholerna spódniczka. Łapię jego rękę, ale on mnie ignoruje. Z moją dłonią na jego własnej sunie coraz wyżej. Robi się nieprzyjemnie.
- Dave! Co ty robisz - szepczę do niego
- [T.I], nie bądź taka zatwardziała, daj się dotknąć - odpowiada mi
- Dave, przestań - jestem już naprawdę zła.
- Och już dobrze kochanie, nie spinaj się tak - odpowiada i zabiera rękę z kolana
Nie spinaj sie? Mam dać się macać? Przez resztę filmu chłopak tylko mnie obejmuje. Gdy wychodzimy z kina jest już naprawdę późna godzina i jest ciemo. Jedynym źródłem światła na ulicy jest zepsuta latarnia.
- Chodź odprowadzę cię do domu
- Okej - odpowiadam mu. Szczerze mówiąc jestem na niego strasznie zła. Idziemy nie odzywając się do siebie. Nagle Dave całym swoim ciężarem przyciska mnie do muru, a ja piszczę
- Dave, co ty robisz! Przestań! - co mu odbiło?
- Nawet nie wiesz jak mnie podniecasz kiedy zgrywasz taką niedostępną - warczy
- Co ty wygadujesz? - chcę mu się wyrwać z uścisku, ale jest za silny. Podnoszę rękę żeby mu przylać w policzek, ale on łapię mój nadgarstek.
- Lubię gdy dziewczyny są ostre -mówi Dave. To już się wymyka spod kontroli
- Spadaj zboczeńcu! - zaczynam krzyczeć.
Jednak Dave mnie ignoruje i zostawia na mojej szyi mokre, obleśne pocałunki. Fuj!
Przejeżdża palcem po mojej wardzę, wykorzystuję sytuację i gryzę go. Dave krzyczy i z całej siły uderza mnie w twarz. Zamieram. Zbiera mi się na płacz i zamykam oczy, aby łzy nie wydostały się na zewnątrz. Nagle słyszę głęboki i niski głos, który krzyczy coś w stronę Dave'a. Zaraz, zaraz ja znam ten głos! Otwieram oczy i widzę Harry'ego, który biegnie w naszą stronę. Chłopak brutalnie bierze Dave'a za kurtkę i odciąga go ode mnie. Harry zaciska dłoń w pięść i uderza blondyna mocno w szczęke.
- Jak mogłeś ją uderzyć ty kutasie! - Styles brzmi naprawdę groźnie. Dave'a aż odrzuca od tylu.
- Tą głupią sukę? Należało jej się!
Chłopak szybko się otrząsna i robi zamach w stronę Harry'ego. Na próżno. Brunet robi błyskawiczny unik i jak prawdziwy bokser zadaje cios Dave'owi. Ten upada na kolana, a Harry popada w totalną furię i zaczyna go kopać.
- Jak ją nazwałeś? - jest totalnie wkurzony
- Harry! Przestań, zrobisz mu coś naprawdę poważnego - naprawdę nie chcę mieć żadnych kłopotów
- Harry, proszę - ta sytuacja jest chora, naprawdę chora
Chłopak zostawia Dave'a, a ten wstaje chwiejnie na nogi i ucieka. Harry wygląda przerażająco. Ma groźny wzrok, potargane włosy i zaciśniętą szczęke. Z rozciętej wargi kapie mu krew. Boje się go. Przez moje ciało przechodzi dreszcz. Brunet podchodzi do mnie szybkim krokiem a ja zaczynam się cofać. Natrafiam na mur.
- Przestraszyłem Cię? - pyta Harry
- N-nie - chciałam zabrzmieć odważnie, ale jak zwykle mi nie wyszło - Tak - przyznaje mu się. Harry dotyka mojego policzka. Wzrok mu łagodnieje i rozluźnia szczęke. Jego kciuk pociera moją skórę i odrobinę się odprężam.
- Nie bój się mnie. Dave mocno cię uderzył? - wydaje się być naprawdę zmartwiony. Nie odpowiadam, ale oczy zachodzą mi łzami.
- Nie płacz proszę. Nie z powodu tego psychicznego idioty Dave'a. - szepczę
Jednak jedna łza wydostaje się na zewnątrz i spływa po mojej twarzy. Harry zciera ją dotykiem tak delikatnym o jaki bym go nie posądziła.
- Nie płacz - szepczę Harry, a po chwili delikatnie bierzę mnie w ramiona i tuli do swojej klatki piersiowej. Jego skórzana kurtka pachnie cudownie. Pachnie NIM. Uspokajam się w jego ramionach. Są tak szerokie i umięśnione, że po raz pierwszy tego wieczoru czuje się bezpiecznie.
- Ostrzegałem cię - szepcze mi we wlosy
- Wiem, proszę Harry, nie mówmy o tym - mój głos nadal lekko drży.
- Dobrze - mówi. Nagle uświadamiam sobie co robie i odsuwam się od chłopaka. Harry wzdycha.
- [T.I]...
- Co tutaj robiłeś? - nie wiem czemu, ale podświadomie mam nadzieję, że mnie śledził. Jestem stuknięta, przecież on mnie nienawidzi.
- Miałem trening boksu niedaleko - och, czyli jednak mnie nie śledził. Czuje się zawiedziona
- Dziękuję Harry, gdyby nie ty to...
- Ćśśśśś - chłopak patrzy na mnie intensywnie. Nie mogę wytrzymać i zadaje mu nurtujące mnie od dawna pytanie :
- Dlaczego mnie tak nienawidzisz?
- J-ja - tym razem to on nie może się wypowiedzieć
- Dlaczego zawsze mnie krytykujesz? Czy coś ci zrobiłam? - pytam cicho
- Nie, [T.I]. Nie mogę znieść tego że od początku traktujesz mnie jak zwykłego kobieciarza, który tylko myśli jaką laskę wyrwać na imprezę. Mylisz się co do mnie. Mam dość tych wszystkich idiotów którzy patrzą na ciebie takim wzrokiem. Jesteś taka piękna. - jestem zszokowana jego wyznaniem. Kompletnie się po nim tego nie spodziewałam. Harry uważa że jestem piękna! Czuje przyjemne dreszcze w dole kręgosłupa. Nie wiem co powiedzieć, dlatego wyjmuje chusteczkę z płaszcza i wycieram nią krew z ust Harry'ego. Cała się topię pod jego intensywnym spojrzeniem. Chwyta moją dłoń, zabiera chusteczkę i chowa do kieszeni. Następnie bierze moją w twarz w jego ciepłe, szorstkie dłonie. Moje serce wykonuje salto. Oczy chłopaka zachodzą mgłą, coraz bardziej się ku mnie nachyla. Nasze twarze dzieli na prawdę niewiele, a ja przestaje oddychać. Zamykam oczy, a miękkie usta Harry'ego delikatnie mnie całują. Wplatam ręce w jego miękkie włosy i wzdycham. Nie wiem ile to trwa, nie wiem nawet jak się nazywam. Odrywamy się od siebie z cichym westchnieniem.
- To było nieziemskie - wzdycham
- O tak... - mówi Harry i znowu nachyla się do pocałunku...
WITAJCIE! To mój pierwszy imagin, więc proszę was abyście napisali jak wam się podobał.Tylko SZCZERZE. Jestem otwarta na krytykę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)