- Kira, proszę pojedźmy na święta do moich rodziców - mówi Niall, pocierając moje ramiona w przyjacielskim geście.
- Nie! Nie będę się do nikogo wpraszała, a tak w ogóle to ich nie znam. Oni też o mnie nic nie wiedzą - nie dam się mu namówić na ten głupi pomysł. Chłopak zawsze chcę wszystkich dookoła uszczęśliwiać. W szczególności mnie. Spoglądam na niego i widzę jak zaciska szczękę. Fakt, że coś idzie nie po jego myśli doprowadza go do białej gorączki.
- Kira! Jedziemy. Nie masz jak wrócić do kraju na święta. Nawet jeżeli by ci się udało tam dojechać, to na pewno nie zdążysz wrócić na rok akademicki. A tak w ogóle nie pozwolę ci samej płynąć promem, a potem jechać autem przez pół Europy. Wybij to sobie z głowy - Czasami mam ochotę mu przylać. Chryste, jaki ten chłopak jest uparty! Obracam się na pięcie i idę do swojego pokoju.
- Kira! - on naprawdę jest uparty jak osioł. A tak przy okazji, czy on we mnie wątpi? Mój najlepszy kumpel? Pewnie, że dam radę wrócić do domu na święta. SAMA. I tak zrobię. I nawet Niall Horan mnie nie powstrzyma. Otwieram gwałtownie drzwi i wchodzę do pokoju. Jestem taka zdenerwowana. Przez niego. Wiem, że się o mnie martwi, w końcu ma prawo. Ale bez przesady! Siadam na parapecie i uchylam okno na oścież. Rześkie, poranne powietrze mnie uspokaja. Biorę głęboki wdech. Śnieg pada grubymi płatami. Naprawdę nikt się nie spodziewał takich śnieżyc w Anglii gdzie prawdziwych zim przeważnie nie ma. Mimo to ulice są pięknie przypruszone białym puszkiem. Uwielbiam taki widok. Z zamyślenia wyrywa mnie wibrujacy głos, odwracam się i widzę chłopaka stojącego w drzwiach mojego pokoju.
- Posłuchaj, wiem, że jesteś zawiedziona bo odwołano loty. Dużo osób nie trafi na święta do domu, nie tylko ty - jakby jego gadanie coś zmieniło. Prycham.
- Niall, wiem przecież jak wygląda sytuacja, ale nie będę się tobie narzucać.
- Nie. Nie ma mowy. Wiesz jakie są nawałnice? Polubisz moich rodziców, mój dom, moje miasto...Proszę Kira - robi do mnie maślane oczy.
- Bardzo proszę? - przybliża się. Och, i to jego spojrzenie. Nie mogę się skupić, gdy tak na mnie patrzy - pozwolę ci słuchać jak będziemy jechać czego będziesz chciała i nie będę marudzić - wygląda teraz jak mały chłopiec, który prosi o zabawkę w sklepie.
- No dobra - burczę pod nosem. Nawet nie wiem kiedy tak łatwo mu uległam. Zresztą, jak zawsze.
- Kocham Cię!!! - krzyczy Niall, bierze mnie na ręce i kręci się razem ze mną w ramionach. Nie mogę się powstrzymać od śmiechu, jest taki uroczy. On także zaczyna się śmiać przez co traci równowagę i upadamy na moje łóżko. Patrzę na jego twarz, lekko zarumienioną. A potem przenoszę wzrok na jego niebieskie oczy i zapominam o Bożym świecie. Czuję się jakbym pływała w oceanie bez dna. Niall wzdycha i wtedy uświadamiam sobie co robimy. Leżę na nim, a on obejmuje mnie w talii. Rumienie się. Można wyczytać z mojej twarzy wszystkie emocje. Niall juz wie, że to co przed chwilą się zdażyło nie było mi obojętne i to mnie przeraża. Aby jeszcze bardziej się nie pogrążyć schodzę z łóżka na miękką wykładzinę. Oboje milczymy przez chwilę. Gdy chłopak ma już coś powiedzieć, ja szybko zbywam go pytaniem
- Ile dni będziemy u twoich rodziców? - zmieniam temat. Niall siada na brzegu łóżka.
- Tak długo jak zechcesz, tylko proszę Cię, nie wracamy zbyt szybko. Nie widziałem ich bardzo długo.
- Kiedy wyjeżdżamy?
- Jutro, w wigilię. Przykro mi, ale wiesz chyba, że tu nie spędzamy tego dnia tak jak u was.
- Tak - nie chcę po sobie pokazać jak bardzo jestem zawidziona. Nie wyobrażam sobie świąt bez wigilii. Muszę to zaakceptować, chłopak i tak już się nade mną wystarczająco lituje - Dziękuję Niall - mój przyjaciel uśmiecha się
- Nie ma za co, przecież wiesz, że musimy się wspierać - Kiedy to mówi robi mi się ciepło na sercu. Nagle zdaję sobie sprawę z tego, że nic nie wiem o jego rodzinie, kiedy on o mojej praktycznie wszystko.
- Opowiedz mi coś o twoich rodzicach. Nigdy nic o nich nie wspominasz.
- Wiesz, po prostu nie ma o czym. Mieszkają na obrzeżach Dublina. To przeciętna rodzina.Do Irlandii jest strasznie daleko. Lepiej się szykuj na ciężką podróż. Idę na zakupy. Będę za godzinę - przytakuje mu, jednak zastanawiam się dlaczego tak mało powiedział o swojej rodzinie i dlaczego tak szybko zmienił temat. Gdy Niall wychodzi, zaczynam się pakować. Muszę mu skombinować jakiś prezent.
- Niall, to podobno kobiety zawsze opóźniają wyjazd - mieliśmy wyruszyć 30 minut temu. Chłopak biega po domu jak oparzony
- Widziałaś moją ładowarkę?
- Już ją spakowałam - dobrze wiedziałam o tym, że jej szukał i teraz staram się zapamiętać jego śmieszny wyraz twarzy. Czekam aż coś powie, ale macha ręką. Śmieje się. Po 10 minutach wsiadamy do auta. Niall nadal jest naburmuszony.
- Nie denerwuj się tak, tylko puszczaj muzykę - Uśmiecham się do niego jak najładniej potrafię. I to chyba skutkuje. Włącza odtwarzacz i po chwili słyszę Beatelsów. Patrzę na jego profil. Obraca się do mnie i posyła mi uśmiech. Odwzajemniam go. Uwielbiam spędzać z nim czas. Myślę, że on ze mną też.
Przez pół drogi śpiewamy, a potem ja trochę przysypiam. Gdy już dojeżdżamy chłopak mnie budzi. Jestem bardzo podekscytowana.
- Zaraz będziemy, śpiąca królewno.
- Nie jestem żadną królewną.
- Tak, tak. Ty jesteś niezależną kobietą i nie ma żadnego królewicza - uśmiecham się do niego. Jednak on robi dziwną minę. - Tęskniłeś za swoją dziewczyną?
- Tak. Nie widzieliśmy się ponad miesiąc - mówi, ale bez przekonania.
Sandra. Widziałam ja tylko raz. Straszna lafirynda. Była zła, że jestem współlokatorą jej cudownego Niall'a. Boże, co za babsztyl.
Jedziemu wrzosowiskami, kiedy nagle skręcamy w boczną dróżkę. Matko, jak tu pięknie. Mgła spowiła całą dolinę, po boku widzę zamarznięte jezioro.
- Wiedziałem, że ci się tutaj spodoba - Niall się uśmiecha. Nic nie mówię, tylko patrzę przez okno. Nawet nie zauważam kiedy auto się zatrzymuje, a jakiś mężczyzna ubrany w mundur wita się z chłopakiem. Jesteśmy koło budki ze szlabanem. O co tu chodzi?
- Niall, może mi wytłumaczysz, o co tu właściwie... - chcę dokończyć, ale chłopak przykłada palec do ust i tym gestem mnie ucisza. Posyła mi uśmiech. Samochód rusza, a kiedy wyjeżdżamy zza zakrętu, totalnie wbija mnie w fotel. Przede mną widzę ogromny dom, który wygląda jak jakaś cholerna rezydencja.
- Co to ma znaczyć? Dlaczego mi nie powiedziałeś, że mieszkasz w tej... tym... - nie wiem jak mam określić to co widzę.
- Pałacu? - słyszę ironię w jego głosie - Nie wiem, nie chciałem, żebyś
wiedziała. Nie gniewaj się proszę. Chodź, czekają na nas. I nie wysiadaj sama, proszę cię. Tym razem ja otworzę ci drzwi - Chłopak obchodzi auto, a ja widzę na jego twarzy poczucie winy. Gdy wysiadam, Niall łapię mnie za rękę, abym mniej się stresowała. Szkoda, że ta metoda nie pomaga. Podchodzimy do drzwi, a chłopak stuka w kołatkę. Kto jeszcze w domu ma kołatki? Mogłam się tego spodziewać, ale nadal jestem zszokowana kiedy otwiera nam lokaj, ubrany w liberię. Boże, w co ja się wpakowałam.
- Witamy paniczu. Rodzice czekają w salonie zachodnim - mówi profesjonalnym tonem. SALON. ZACHODNI? Dlaczego nie przywitają nas w salonie wschodnim? Czy to ma jakieś cholerne znaczenie?
- Dziękuję Roger - zabije tego chłoptasia, kłamliwego współlokatora, jak tylko zostaniemy sami. Idziemy nadal za rękę przez hol, ktory jest ogromny. Tu jest tak pięknie. Na ścianach wiszą obrazy. Potem będę się z nim kłócić. Jestem zbyt zaciekawiona otoczeniem.
- Niall, czy to jest autentyczny obraz Monet'a?
- Tak - jest trochę zakłopotany
- Wow - tylko tyle jestem w stanie powiedzieć - dlaczego mi nie powiedziałeś, że masz autentyk w domu? - milczy i robi się czerwony jak burak. Zatrzymujemy się przed brązowymi drzwiami.
- Czas poznać moich rodziców - uśmiecha się do mnie krzepiąco
- Mówisz to jakbym była twoją narzeczoną - zamieram, bo uświadamiam sobie co powiedziałam. Oczy chłopaka się odrobinę powiększają i uśmiecha się tajemniczo. Matko, jaka wpadka. Niall otwiera przede mną drzwi i wchodzimy do ogromnego pomieszczenia, które zapewnie jest salonem zachodnim. Słyszę piskliwy głos dziewczyny mojego przyjaciela, który puszcza moją rękę i ściska się z Sandrą. Czuję się tu obco.
- Witaj synu - słyszę niski głos, a potem zauważam ojca Niall'a, który idzie w naszą stronę. Za nim zmierza jego żona. Oboje są ubrani jak z jakiegoś żurnala. Oboje chłodni i wyrafinowani. O mój Boże. Chłopak wita się z nimi z dystansem. Jak widać tak nakazuje etykieta. Śmieje się złośliwie w myślach.
- Mamo, tato to jest Kira
- Dzień dobry - moja przerażona mina wyraża teraz więcej niż tysiąc słów
- Witamy cię Kiro - mówi ojciec Niall'a i uśmiecha się do mnie. Odwzajemniam go. Źle go oceniłam, jest miły. Zauważam dużo podobieństw między nim a jego synem. Matka chłopaka jest chyba totalnym przeciwieństwem swojego męża i wysyła mi najchłodniejsze i najwynioślejsze spojrzenie jakie kiedykolwiek widziałam. Zapowiada się świetnie. Naprawdę świetnie.
Cześć wszystkim. Nie wiem czy TO przypadnie nam do gustu. Piszcie w co o tym myślicie. Mam straszną chandrę przez tego idiotę Bukowskiego (taki poeta). Nieważne. KOMENTARZE!!! Aha i jeszcze jedno: święta nie mają tutaj nic do rzeczy. Chodzi o relację.
Jak zwykle cudowny rozdział, jestem ciekawa co będzie dalej.
OdpowiedzUsuńMogłam się spodziewać ze wplecie pani Beatalsow i Moneta - jestem pani wdzięczna za to.
Czekam na kolejną część, mam nadzieje ze szybko się pojawi tak jak ten.
Duuuuużżżżo weny ;-)
CUUUUUUUDDDDDDDDDDDNNNNNNNNNNNNNNYYYYYYYY
OdpowiedzUsuńnie wiedziałam że wstawisz tak szybko :)
kiedy następny ??
Nwm, już kończę 2 część, a nie wiem jak mam rozegrać to wszystko
OdpowiedzUsuńJej!!
OdpowiedzUsuńŚwietny poprzedni post tak jak i ten!!
Nie moge fovzekac się kolejnego.
Czekam nn
Dziękuję!
OdpowiedzUsuń