wtorek, 6 stycznia 2015

#1 Harry

-Harry, ostrzegam cie, jeżeli nie przestaniesz to...- mówię do chlopaka który trzyma moje nadgarstki w żelaznym uścisku nad moją głową i napiera na mnie swoim ciałem.
- To co?- mówi rozbawiony, coraz bardziej nachylajac sie do mojej twarzy. Jego szmaragdowe oczy zachodzą mgłą - Myślę, że podoba mi się ta pozycja. Nawet BARDZO, nie jesteś już taka odważna.
- A-ale - chcę zaprotestować, ale nie mogę z siebie nic wydusic oszołomiona jego intensywnym spojrzeniem.
Harry coraz bardziej się ku mnie nachyla, nasze twarze dzielą milimetry. Czuje jego ciepły oddech na moich ustach, zamykam oczy, gdy nagle obraz się rozmazuje, a ja budzę się cała rozpalona. Śnił mi sie ON! Mój odwieczny wróg klasowy. Rzucam krótkie spojrzenie na budzik stojący na szafce nocnej i już wiem że długo sobie nie poleżę. Do cholery! Ubieram pierwsze lepsze ciuchy jakie trafią mi się w ręce. Biegnę do toalety, odświeżam się i zbiegam do kuchni prawie zabijając się na schodach. Ubieram buty, płaszcz, chwytam plecak i wybiegam na zewnątrz. Świetnie, pada! Pędzę na przystanek i w ostatniej chwili wsiadam do autobusu...

                                                                                   

-Uważam, że Napoleon miał...
-Weź, zamknij się [T.I], nikt nie chcę słuchać ciebie i tych twoich wypocin - mówi Harry
- Odczepcie się ode mnie, ty i ten twój mały mózg.
- [T.I], Harry jakiś problem? - nauczycielka obrzuca nas surowym spojrzeniem.
- Nie pani profesor, przepraszam - odpowiadam grzecznie, chociaż tak naprawdę mam ochotę wstać i wybiec z klasy. UGH, jak on mnie denerwuje! Nie mogę obejść się bez jego komentarzy. Na każdym kroku chce mi udowodnić, że tak naprawdę nie mam o niczym zielonego pojęcia. Przyjaciółki mówią mi "olej go". Ba! Łatwo powiedzieć. Cała szkoła za nim szaleje. Dosłownie. Harry to, Harry tamto. Trudno się dziwić. Styles (tak brzmi jego nazwisko) trenuje boks i na dodatek ma w miarę dobre oceny. Wszystkie laski w szkole za nim szaleją. Wszystkie oprócz mnie, oczywiście. Nie wydaje mi się żeby pociągały mnie te jego szerokie ramiona, zielone oczy czy loki...DOBRA! Podoba mi się. Jest strasznie przystojny. Nie będę się sama oszukiwać. Problemem jest to że przekreslilam go już dawno temu. Tylko dlaczego on mi się śnił?
- Psssst, [T.I] - słyszę szept.Odwracam się do Dave'a, który, siedzi w ławce za mną.
- Hmmm? - szepcze
- Poszłabyś ze mną dzisiaj do kina?
- Myślę, że... - chcę mu odpowiedzieć gdy nagle moja profesor urywa opowieść o bitwie pod Waterloo i mówi ostrym tonem - Panno [T.I]! Co się dziś z panną dzieje? Chce panna skończyć za mnie?
- Nie, przepraszam - znowu silę się na grzeczny ton, chociaż mam ochotę odpowiedzieć inaczej. Rzucam szybkie spojrzenie na Harry'ego. Wiedziałam! Gapi się na mnie. Często go na tym przyłapauje. Czasami naprawdę nie wiem o co mu chodzi? Jest strasznie zagmatwany.
Na przerwie podchodzi do mnie Dave.
- [T.I], to jak, poszłabyś?- Dave jest chyba pierwszym chłopakiem, który gdziekolwiek mnie zaprasza. Nie wiem czemu. Odstraszam ich swoją pewnością siebie? Naprawdę dobrze się uczę, nie jestem tumanem i wiem kiedy ktoś mnie bajeruje. Dave wydaje się być w porządku. Zawsze był dla mnie miły. Nawet nie jest taki zły, ma blond czuprynę i mocno zarysowaną szczęke. Dobra, pójdę z nim.
- Jasne żebym poszła - mówię mu.
- To świetnie! Dziś powtarzają Cztery Wesela i Pogrzeb. Chcesz iść na to?
- Oczywiście że chcę! - uśmiecham się do niego. Kocham ten film.
Dave rozmawia ze mną o kinie. Wyczuwam kątem oka że Harry się we mnie wpatruje. Znowu! Mówię blondynowi, że idę do toalety. Rumienie się. Nie mogę znieść TEGO spojrzenia. Szybkim krokiem przemierzam korytarz. Jednak zamiast do toalety skręcam w hol, w którym jest mało ludzi. Muszę ochłonąć. Przykladam chłodne dłonie do gorących policzków. Nagle czuje czyjś dotyk na ramieniu. Odwracam się gwałtownie. Harry! Przecież to przed nim zwiałam z korytarza.
- [T.I], nie pójdziesz z tym psychicznym lalusiem do kina!
- Ach tak? No nie wiem kto tu jest bardziej psychiczny, chłopak, który zaprasza mnie do kina, czy chłopak, który przez cały czas mnie krytykuje, gdy nagle coś mu odbija i śmie mi rozkazywać!
- [T.I]! Ostrzegam Cię! Jeżeli z nim pójdziesz, to... - gdy to mówi łapie mnie mocno za oba ramiona i patrzy ma mnie groźnie.
- To co? Uderzysz mnie? To że chodzisz na boks nie oznacza, że mógłbyś...
- Nie uderzyłbym kobiety, dobrze o tym wiesz, chociaż tobie by się należało.
- Jak śmiesz! Puszczaj mnie! - z tej całej frustracji oczy zachodzą mi łzami. Jedna spływa mi po policzku.
- Puść...- mówię bez przekonania i tak się mu nie wyrwę, jest za silny. Harry robi zdziwioną minę. I o dziwo, puszcza mnie.
- A- ale... - jąka się
- Nie chcę mi się na ciebie patrzeć - mówię mu i biegnę do klasy bo dzwonek był już chwilę temu.

                                                                                 

Nie wiem, co mu się stało. To znaczy Harry' emu. Do końca lekcji nie usłyszałam ani jednego wrednego komentarza. To zdarza się bardzo rzadko. Tylko wtedy gdy jest na jakichś zawodach sportowych lub gdy po prostu najzwyczajniej w świecie jest chory i siedzi w domu. Może to przez tą "rozmowę". Jestem tego pewna. Z zamyślenia wyrywa mnie dzwonek. Taaak! Ostatnia lekcja w tym tygodniu! Piątek!!! Wkładam szybko książki do tornistra, gdy podchodzi do mnie Dave i mówi że będzie po mnie o 18. Uśmiecham się do niego i mówię, że w porządku. Kiedy wychodzę ze szkoły już nie pada, więc myślę, że warto będzie wrócić pieszo. Zakladam słuchawki i zamierzam już iść, jednak czuje szarpnięcie. Odwracam się. I znów sytuacja się powtarza. Harry.
- Mało ci?- mówię ostro
- Nie, chcę Cię naprawdę ostrzec przed Dave'm
- Och jaki ty jesteś troskliwy! - odpowiadam złośliwe
- Jak sobie chcesz, ale pamiętaj że ja ciebie ostrzegałem!
Prycham i szybkim krokiem kieruje się w stronę domu. Czemu on mnie ostrzega? Przecież Dave jest w porządku. Harry jest po prostu wredny i chce wszystko popsuć. Jak zwykle. Resztę drogi do domu nie zawracam sobie tym wszystkim głowy i skupiam się na muzycę w sluchawkach

                                                                               

Wygrzebuje z szafy spódnicę przed kolana i pasującą bluzke. Na prawdę nie wiem czego się spodziewać po Dav'ie Nigdy nie byłam na randce!

Punkt 18 słyszę dzwonek u drzwi. Zbiegam po schodach i otwieram je uśmiechniętemu Dave'owi. Zapraszam go do środka. Ubieram buty, plaszcz i żegnam się z mamą.
- Tylko wróć niezbyt późno, kochanie
- Dobrze mamo - odpowiadam
Wychodzimy na zewnątrz. Gdy już znikamy z pola widzenia mojej mamy, Dave obejmuje mnie w talii. Nie jesteśmy jakimiś dobrymi przyjaciółmi, więc czuje się trochę niezręcznie. Nie odtrącam jednak jego ręki, nigdy nie byłam na "randce" i staram się to zignorować. W drodze do kina rozmawiamy o błahostkach. Kiedy dochodzimy na miejsce wydaję mi się że w oddali widzę brązową czuprynę Harry'ego. Szybko jednak potrząsam głową i staram się wyrzucić z głowy ten absurdalny pomysł. Harry tutaj? To na pewno nie on. Mam zwidy. Dlaczego on tak na mnie działa?
- [T.I], idziesz? - gdzieś w oddali majaczy mi głos Dave'a - mówię do Ciebie od jakiegoś czasu
- Och, przepraszam zamyśliłam się - wracam do rzeczywistości
- Chodźmy, seans zaraz się zacznie

                                                                                                                                                         

Od początku filmu Dave zachowuje się dziwnie. Najpierw mnie objął. Okej, robił to przez całą drogę. Ale potem...coraz bardziej się do mnie przysuwał, bo siedzieliśmy na wspólnych siedzeniach. Nie mogłam się skupić na filmie i cudownym Hugh Grancie bo czułam jego rękę na moich plecach. Nisko. BARDZO nisko. Starałam się to ignorować, ale on położył dłoń na moim kolanie. Cholerna spódniczka. Łapię jego rękę, ale on mnie ignoruje. Z moją dłonią na jego własnej sunie coraz wyżej. Robi się nieprzyjemnie.
- Dave! Co ty robisz - szepczę do niego
- [T.I], nie bądź taka zatwardziała, daj się dotknąć - odpowiada mi
- Dave, przestań - jestem już naprawdę zła.
- Och już dobrze kochanie, nie spinaj się tak - odpowiada i zabiera rękę z kolana
Nie spinaj sie? Mam dać się macać? Przez resztę filmu chłopak tylko mnie obejmuje. Gdy wychodzimy z kina jest już naprawdę późna godzina i jest ciemo. Jedynym źródłem światła na ulicy jest zepsuta latarnia.
- Chodź odprowadzę cię do domu
- Okej - odpowiadam mu. Szczerze mówiąc jestem na niego strasznie zła. Idziemy nie odzywając się do siebie. Nagle Dave całym swoim ciężarem przyciska mnie do muru, a ja piszczę
- Dave, co ty robisz! Przestań! - co mu odbiło?
- Nawet nie wiesz jak mnie podniecasz kiedy zgrywasz taką niedostępną - warczy
- Co ty wygadujesz? - chcę mu się wyrwać z uścisku, ale jest za silny. Podnoszę rękę żeby mu przylać w policzek, ale on łapię mój nadgarstek.
- Lubię gdy dziewczyny są ostre -mówi Dave. To już się wymyka spod kontroli
- Spadaj zboczeńcu! - zaczynam krzyczeć.
Jednak Dave mnie ignoruje i zostawia na mojej szyi mokre, obleśne pocałunki. Fuj!
Przejeżdża palcem po mojej wardzę, wykorzystuję sytuację i gryzę go. Dave krzyczy i z całej siły uderza mnie w twarz. Zamieram. Zbiera mi się na płacz i zamykam oczy, aby łzy nie wydostały się na zewnątrz. Nagle słyszę głęboki i niski głos, który krzyczy coś w stronę Dave'a. Zaraz, zaraz ja znam ten głos! Otwieram oczy i widzę Harry'ego, który biegnie w naszą stronę. Chłopak brutalnie bierze Dave'a za kurtkę i odciąga go ode mnie. Harry zaciska dłoń w pięść i uderza blondyna mocno w szczęke.
- Jak mogłeś ją uderzyć ty kutasie! - Styles brzmi naprawdę groźnie. Dave'a aż odrzuca od tylu.
- Tą głupią sukę? Należało jej się!
Chłopak szybko się otrząsna i robi zamach w stronę Harry'ego. Na próżno. Brunet robi błyskawiczny unik i jak prawdziwy bokser zadaje cios Dave'owi. Ten upada na kolana, a Harry popada w totalną furię i zaczyna go kopać.
- Jak ją nazwałeś? - jest totalnie wkurzony
- Harry! Przestań, zrobisz mu coś naprawdę poważnego - naprawdę nie chcę mieć żadnych kłopotów
- Harry, proszę - ta sytuacja jest chora, naprawdę chora
Chłopak zostawia Dave'a, a ten wstaje chwiejnie na nogi i ucieka. Harry wygląda przerażająco. Ma groźny wzrok, potargane włosy i zaciśniętą szczęke. Z rozciętej wargi kapie mu krew. Boje się go. Przez moje ciało przechodzi dreszcz. Brunet podchodzi do mnie szybkim krokiem a ja zaczynam się cofać. Natrafiam na mur.
- Przestraszyłem Cię? - pyta Harry
- N-nie - chciałam zabrzmieć odważnie, ale jak zwykle mi nie wyszło - Tak - przyznaje mu się. Harry dotyka mojego policzka. Wzrok mu łagodnieje i rozluźnia szczęke. Jego kciuk pociera moją skórę i odrobinę się odprężam.
- Nie bój się mnie. Dave mocno cię uderzył? - wydaje się być naprawdę zmartwiony. Nie odpowiadam, ale oczy zachodzą mi łzami.
- Nie płacz proszę. Nie z powodu tego psychicznego idioty Dave'a. - szepczę
Jednak jedna łza wydostaje się na zewnątrz i spływa po mojej twarzy. Harry zciera ją dotykiem tak delikatnym o jaki bym go nie posądziła.
- Nie płacz - szepczę Harry, a po chwili delikatnie bierzę mnie w ramiona i tuli do swojej klatki piersiowej. Jego skórzana kurtka pachnie cudownie. Pachnie NIM. Uspokajam się w jego ramionach. Są tak szerokie i umięśnione, że po raz pierwszy tego wieczoru czuje się bezpiecznie.
- Ostrzegałem cię - szepcze mi we wlosy
- Wiem, proszę Harry, nie mówmy o tym - mój głos nadal lekko drży.
- Dobrze - mówi. Nagle uświadamiam sobie co robie i odsuwam się od chłopaka. Harry wzdycha.
- [T.I]...
- Co tutaj robiłeś? - nie wiem czemu, ale podświadomie mam nadzieję, że mnie śledził. Jestem stuknięta, przecież on mnie nienawidzi.
- Miałem trening boksu niedaleko - och, czyli jednak mnie nie śledził. Czuje się zawiedziona
- Dziękuję Harry, gdyby nie ty to...
- Ćśśśśś - chłopak patrzy na mnie intensywnie. Nie mogę wytrzymać i zadaje mu nurtujące mnie od dawna pytanie :
- Dlaczego mnie tak nienawidzisz?
- J-ja - tym razem to on nie może się wypowiedzieć
- Dlaczego zawsze mnie krytykujesz? Czy coś ci zrobiłam? - pytam cicho
- Nie, [T.I]. Nie mogę znieść tego że od początku traktujesz mnie jak zwykłego kobieciarza, który tylko myśli jaką laskę wyrwać na imprezę. Mylisz się co do mnie. Mam dość tych wszystkich idiotów którzy patrzą na ciebie takim wzrokiem. Jesteś taka piękna. - jestem zszokowana jego wyznaniem. Kompletnie się po nim tego nie spodziewałam. Harry uważa że jestem piękna! Czuje przyjemne dreszcze w dole kręgosłupa. Nie wiem co powiedzieć, dlatego wyjmuje chusteczkę z płaszcza i wycieram nią krew z ust Harry'ego. Cała się topię pod jego intensywnym spojrzeniem. Chwyta moją dłoń, zabiera chusteczkę i chowa do kieszeni. Następnie bierze moją w twarz w jego ciepłe, szorstkie dłonie. Moje serce wykonuje salto. Oczy chłopaka zachodzą mgłą, coraz bardziej się ku mnie nachyla. Nasze twarze dzieli na prawdę niewiele, a ja przestaje oddychać. Zamykam oczy, a miękkie usta Harry'ego delikatnie mnie całują. Wplatam ręce w jego miękkie włosy i wzdycham. Nie wiem ile to trwa, nie wiem nawet jak się nazywam. Odrywamy się od siebie z cichym westchnieniem.
- To było nieziemskie - wzdycham
- O tak... - mówi Harry i znowu nachyla się do pocałunku...








WITAJCIE! To mój pierwszy imagin, więc proszę was abyście napisali jak wam się podobał.Tylko SZCZERZE. Jestem otwarta na krytykę.

13 komentarzy:

  1. Awwwwww
    Pierwsza moja reakcja
    Pan Harry jest zazdrosny
    A potem bohater!!!
    Piękne!!
    I jak to powiedział te wszystkie słowa na koniec...
    Normalnie się rozpływam!!
    Dodaj coś jeszcze!!!
    Czekam na kolejny!!!!!!

    Jeśli chcesz możesz w wolnej chwili zajrzeć do mnie!
    saveyoutonight-louistommo.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. Dziękuję Ewa Tomlinson! Niedługo dodam ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. NIE MOGĘ UWIERZYĆ, ŻE TO TWÓJ PIERWSZY IMAGIN! WIELE OSÓB PO PEWNYM CZASIE PISZE COŚ, CO DA SIĘ PRZECZYTAĆ, A TWÓJ IMAGIN JEST NIEMAL IDEALNY. PRZYCZEPIĘ SIĘ JESZCZE, POPRAWNĄ FORMĄ JEST 'SZYI' A NIE 'SZYJI', ALE TO NIE MA JAKIEGOŚ WIĘKSZEGO ZNACZENIA, BO CAŁY IMAGIN JEST PO PROSTU BAJECZNY. : ) 💜💚

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziękuję!!! Chciałabym po prostu pisać imaginy, które da się czytać. <3 <3 <3

    OdpowiedzUsuń
  5. Jutro, najpóźniej pojutrze ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. jestem zachwycona poziomem pani rozdziału, niektóre osoby ( jak było to wspomniane wcześniej przez kogoś) dochodzą do takiego poziomu po kilkunastu miesiącach, gdyby Harry mógł to przeczytać byłby zachwycony.
    Oby pani poziom nie spadał wręcz przeciwnie cały czas wspinał się ku kurze.
    Mam nadzieję, że kolejne imaginy będą równie dobrze napisane jak i ciekawe.
    Jeszcze raz gratuluję pani sukcesu !!!! Oby tak dalej ;-)

    OdpowiedzUsuń
  7. Dziękuję!!! Gdy to czytałam szczerzyłam się jak głupia.

    OdpowiedzUsuń
  8. Wątpię aby pani szczerzyla się jak głupia ponieważ nie jest pani głupia ;-) Nie ma za co dziękować, jestem wdzięczna iż mogę podziwiać pani talent - mam nadzieje ze inni także to docenią

    OdpowiedzUsuń
  9. bardzo mi sie podoba, super piszesz - jesteś moim idolem <3

    OdpowiedzUsuń
  10. Harry, ostrzegam cie, jeżeli nie przestaniesz to...- mówię do chlopaka który trzyma moje nadgarstki w żelaznym uścisku nad moją głową i napiera na mnie swoim ciałem.
    - To co?- mówi rozbawiony, coraz bardziej nachylajac sie do mojej twarzy. Jego szmaragdowe oczy zachodzą mgłą - Myślę, że podoba mi się ta pozycja. Nawet BARDZO, nie jesteś już taka odważna.
    - A-ale - chcę zaprotestować, ale nie mogę z siebie nic wydusic oszołomiona jego intensywnym spojrzeniem.
    Harry coraz bardziej się ku mnie nachyla, nasze twarze dzielą milimetry. Czuje jego ciepły oddech na moich ustach, zamykam oczy, gdy nagle obraz się rozmazuje, a ja budzę się cała rozpalona. Śnił mi sie ON

    O MÓJ BOŻE! JAK TYLKO TO PRZECZYTAŁAM TO BYŁAM JUŻ ROZPALONA MASZ TAKI WIELKI TALĘT! JESTEŚ ŚWIETNA I DO TEGO TAKI ORYGINALNY POMYSŁ I TO ZAKOŃCZENIE ;******* OMGOMGOMG JESTEŚ ŚWIETNA! JESTŚ SUPER! ZGADZAM SIĘ Z @YOUONLYFLIEONCE JESTEŚ NASZĄ IDOLKĄ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! DAWNO NIE TRAFIŁAM NA TAKI DOBRY IMAGINATOR :**** KOCHAM CIĘ AWWWWWW <3

    OdpowiedzUsuń