poniedziałek, 19 stycznia 2015
#2 Louis
Promienie słoneczne sprawiają, że moja świadomość zaczyna budzić się ze snu. Dziwne. Wydaje mi się że przed pójściem do łóżka zasłaniałam rolety. Nie chcę mi się jednak tego analizować więc obracam się na drugi bok i zamierzam spać dalej, jednak mój mózg zaczyna ożywać. Słyszę rozmowy w kuchni, dźwięk gotowanej wody w czajniku, kroki i odgłos tłuczonego naczynia. Obstawiam mojego słodkiego braciszka. Ale potem słyszę jeszcze coś. Spokojny oddech, który na pewno nie należy do mnie. Zaintrygowana otwieram oczy i widzę, że ktoś się we mnie wpatruje. Ten "Ktoś" to chłopak, który siedzi na moim krześle i się uśmiecha. Co on tu do cholery robi?! To nie może być sen. Wszystko staje się jeszcze bardziej realne kiedy jego wibrujacy głos rozprzestrzenia się po moim pokoju :
- Dzień dobry.
- Dlaczego odsłoniłeś rolety? - obcy siedzi w moim pokoju, a ja się go pytam o rolety. Brawo za błyskotliwość wypowiedzi.
- Chciałem na ciebie popatrzeć. Wybacz mi nie przedstawiłem się. Jestem Louis.
- [T.I], mogę się spytać co robisz w moim pokoju? - jakiś obcy chłopak siedzi w moim pokoju żeby na mnie patrzeć. Co tu jest nie tak?
- Twoja mama mnie wypuściła
- Moja mama?
- Jestem twoim nowym sąsiadem. Przyszedłem z rodzicami się przywitać.
- I...?
- Wysłano mnie tutaj i kazano obudzić
- To dlaczego tego nie zrobiłeś?
- Bo ślicznie wygladasz jak śpisz.
- Dziękuję - czuję, że zaczynam się rumienić. Przyglądam się Louis'owi. Ma rozczapirzone, brązowe włosy i jasne przenikliwe oczy, w których teraz tańczą wesołe ogniki. Jest przystojny. I patrzy się na mnie intensywnie. Wydaję mi się, że temperatura w pokoju wzrasta.
- Myślę, że musimy zejść na dół, bo pomyślą, że robimy coś niestosownego - porusza sugestywnie brwiami. Wyskakuje z łóżka jak oparzona. Co sobie o mnie pomyślą jego rodzice! Sięgam ręką do drzwi, ale Louis łapie moje ramię. Czuję jak przez całe moje ciało przechodzi prąd.
- Myślę, że o czymś zapomniałaś- mówi. Zauważam, że jestem tylko w T-shircie i majtkach. Źrenice chłopaka się rozszerzają gdy taksuje mnie wzrokiem. Bardziej gorąco już mi nie mogło być. W błyskawicznym tempie chowam się pod pierzynę. Chłopak śmieje się pod nosem.
- Zejde na dół i powiem im, że się ubierasz - widać że cała ta sytuacja go bawi
- O-okej - świetne pierwsze wrażenie to coś co robię najlepiej. Louis wychodzi z mojego pokoju i słyszę jak zbiega po schodach. Podchodzę do szafy. Ubieram letnią sukienkę. Staram się rozczesać moje poplątane włosy, jednak nie wiedzieć czemu trzęsą mi się ręce. Nie, ja dobrze wiem czemu się trzęsą. Na dole czeka Louis i to jego przenikiliwe spojrzenie. Tracę cierpliwość i zaplatam luźny warkocz. Wbiegam do łazienki, aby zachować chociaż pozory higieny.
Serce bije jak oszalałe kiedy schodzę do kuchni i witam się z rodzicami Louis'a. Uśmiechają się do mnie ciepło. Nie patrzę na ich syna. Siadam do stołu. Okazuje się, że mają jeszcze cztery córki, które aktualnie są na letnim obozie. Wow. Powoli sączę herbatę kiedy moje oczy spotykają się z JEGO oczami. Szybko odwracam głowę. Zaczynam się znowu rumienić. Kątem oka widzę jego piekące spojrzenie i mam przeokropną ochotę chociaż na sekundę na niego spojrzeć.
- My będziemy już się zbierać. Dziękujemy za miłą herbatkę - mówią sąsiedzi - Wpadniecie dzisiaj na grilla?
- Pewnie, dziękujemy za zaproszenie - tak, mamo, wyślij mnie w paszczę lwa.
- To o 18 - mówi mama Louis'a i wychodzą. Chłopak odwraca się i nasze spojrzenia się spotykają. Nie wiem czemu, ale przez chwilę w jego spojrzeniu zauważam wyzwanie. Boje się pomyśleć co się wydarzy na tym milutkim sąsiedzkim spotkaniu.
-Jest 17.30 [T.I]! Zacznij się szykować! - słyszę krzyk mojej mamy z dołu. Błagam. - Mamo, chwila, już się ubieram - przez cały dzień starałam się czytać książkę, ale kompletnie nie mogłam się skupić. Ponadto odkryłam, że okna Louis'a wychodzą na moje. Jak na niego popatrzyłam to do mnie mrugnął. A jak zasłaniałam te felerne rolety to zobaczyłam jak się śmieje. ZE MNIE. Chryste, on mnie przeraża. Wstaje i idę wziąć szybki prysznic. Pięć minut przed czasem jestem gotowa do wyjścia. Zamykamy drzwi od domu. Muszę się uspokoić i przybrać na twarzy spokojny uśmiech. Bo inaczej zaczną coś podejrzewać. Dzwonimy, a drzwi otwiera nam ojciec Louis'a.
- Zapraszamy do ogrodu - dorośli zaczynają niezobowiązującą rozmowę. Nie słucham ich, tylko oglądam dom. Jest większe niż się tego spodziewałam. Chciałabym współczuć chłopakowi 4 sióstr, ale nie mogę się powstrzymać od złośliwego cichotu.
- Co cię tak bawi? - ten głos. Za mną. Błyskawicznie się odwracam.
- To, jak cudownie jest mieć 4 siostry.
- Wiem, jest świetnie - uśmiecha się krzywo, ale czuję, że je uwielbia. Louis pokazuje mi ręką drzwi ogrodowe i puszcza mnie przodem. Czuję zapach kiełbasek. Uwielbiam jedzenie. Chłopak się uśmiecha. Milczymy. Gdy otwieram już buzię i chcę coś powiedzieć wchodzą nasi rodzice.
-Louis, zejdź do piwnicy po zgrzewkę czegoś do picia - mówi tato chłopaka.
- Okej, [T.I], chodź ze mną - idę z nim tylko dlatego, aby nie wyjść na nie miłą przy jego rodzicach. On dobrze wie co robi. Schodzimy po schodach, a Louis otwiera przede mną drzwi.
- Pani przodem - chcę mu powiedzieć, żeby to on szedł pierwszy. Nie mogę się wyzbyć wrażenia, że chcę mnie tam zamknąć. Odwracam się do niego i widzę jak się uśmiecha. Wchodzę do piwnicy i nagle drzwi się zamykają. Wiedziałam!
- Louis! Ty idioto otwórz! - światło gaśnie. Boże, jaki głupek. Walę z całej siły w drzwi. Słyszę jego śmiech.
- Louis, to nie jest zabawne. OTWIERAJ! - nie lubię ciemności, ani piwnic. Po moich plecach przechodzi dreszcz. W końcu klamka ustępuje, a ja wypadam z impetem z tej okropnej nory. Ten kretyn nadal się śmieje.
- Nawet nie wiesz jaką masz teraz przerażoną minę - Ignoruję go i wchodzę po schodach. Czuję jego rękę zaciskającą się na moim nadgarstku i chcąc nie chcąc muszę przyznać, że znowu czuję ten znajomy prąd. Ciągnę rękę, ale on mocno mnie trzyma.
- Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać - po raz kolejny robi te triki ze spojrzeniem. Ciekawe czy wszystkie puste lale tak to podnieca.
- Wszystkie dziewczyny lecą na te twoje spojrzenia? - pytam się go ironicznie. Uśmiecha się złośliwie
- Nie, na razie tylko ty - prycham ze złości, to nie prawda. A najgorsze jest to, że kiedy to mówi pociąga za mój nadgarstek i dosłownie na niego wpadam. Nabieram gwałtownie powietrza. Louis nachyla się nade mną, a ja zamieram myśląc, że chcę mnie pocałować. Jednak on tylko cmoka mnie w policzek. Z letargu wyrywa nas głos mamy chłopaka.
- Dzieci, ile jeszcze? - o nie, pomyślą, że się obściskiwaliśmy, albo gorzej. Szczególnie moi rodzice
- Już idziemy mamo - odkrzykuje Louis, szybko chwyta picie i wbiega po schodach, pociągając mnie za rękę. Gdy już jesteśmy na górze patrzę na swoje odbicie w oknie. Jestem cała zarumieniona. Matko. Wszystko wyjdzie na jaw. Spoglądam na niego i widzę, że się uśmiecha.
-Ślicznie wyglądasz.
-Dziękuję - uśmiecham się lekko i wchodzę do ogrodu. Moja mama bacznie mi się przypatruję. Jezu. Wiem, że już snuję historię.
Jedzenie jest przepyszne, jestem totalnie napełniona. Przez cały czas unikam wzroku mojego zboczonego sąsiada, który jakoś nie ma obiekcji przed bezczelnym wgapianiem się we mnie. Jak jem, jak się poruszam, jak rozmawiam z jego rodzicami. Przez cały czas. Odwracam głowę w jego stronę i też zaczynam się na niego patrzeć. Bez skrupułów. Tak jak on. Przez pewiem czas wydaję się być zdezorientowany, ale potem wysyła mi asymetryczny uśmiech. Powoli wstaję i nachylam sie do mojej mamy. Szepczę do niej, że idę się przejść bo nie dobrze mi od tego przejedzienia. Przytakuje. Gdy już jestem poza domem, spaceruję wolnym krokiem. Nie mija dziesięć sekund, kiedy Louis mnie dogania
- Gdzie idziesz?
- Na spacer - patrzy na mnie z góry. Mogłam założyć wysokie buty.
-Wydawało mi się, że chcesz przede mną uciec.
- Przed tobą? Skąd ta myśl? - uśmiecham sie krzywo.
- Bo... a z resztą, nie ważne. Idę z tobą. - Drapię się w głowę. Jest zakłopotany. Słońce zaszło już jakiś czas temu i zrobiło się zimno. Chłopak dotyka mojego odkrytego ramienia. Drżę.
- Jesteś lodowata - mówi i ściąga swoją jeansową kurtkę - Masz - Jest za duża. Louis pomaga mi podwinąć rękawy.
- Ślicznie wyglądasz w mojej kurtce
- Mówisz, że ślicznie wyglądam trzeci raz tego dnia.
- Bo to prawda - mówi i obejmuje mnie ramieniem - Nauczę cię przyjmować komplementy. Piękne kobiety muszą to umieć. - znowu czuję się zakłopotana.
- To dlatego ciągle się na mnie patrzysz?
- Po części - uśmiecha się. Analizuję to co powiedział. Skręcamy do ciemnego parku. Wzdrygam się. Nie lubię tu chodzić, wszystko jest tu zaniedbane. Cieszę się, że Louis obejmuje mnie ramieniem.
- Widzę, że nie lubisz ciemności, piwnic i zapuszczonych parków. Dziewczyno, jak ty funkcjonujesz - jawnie się ze mnie nabija. Ignoruję go. Wydaje mi się, że to wszystko po kolei będzie mi się kojarzyło z nim. Szczególnie piwnice. Louis zjeżdża ręką na moją talię.
- Nie musisz się bać, jesteś ze mną.
- Jakie jest prawdopodobieństwo tego, że jak jestem z tobą to nic się nie wydarzy?
- Zależy, co ma się wydarzyć, [T.I] - Po chwili jego druga ręka także obejmuje mnie w talii, a Louis intensywnie się we wpatruje. Przybliża swoją twarz do mojej i powoli dotyka mojego policzka. Jego dotyk sprawia, że szaleję. Bada moją reakcję, a potem przenosi swój pociemniały wzrok na moje usta. Jego ciepły oddech owiewa moją twarz, a potem delikatnie mnie całuje. Przenoszę moje dłonie na jego klatkę piersiową. Jest tak cudownie, że kiedy się od siebie odrywamy, nie mogę się powstrzymać i tym razem to ja go całuję. Odrywamy się od siebie z westchnieniem.
- Louis, wiesz, że praktycznie nic o sobie nie wiemy?
- Mamy pełno czasu, żeby się dowiedzieć. W końcu jesteśmy sąsiadami - mówi i całuję mnie w czoło.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
WOW WOW KCE TAKIEGO SĄSIADA, A NIE LUDZI, KTÓRZY WIEDZĄ O MOIM ŻYCIU WIĘCEJ NIŻ JA ;-; MYŚLAŁAM, ŻE TYLKO MOJA MAMA STOSUJE OKREŚLENIE' ROZCZAPIRZONE' W STOSUNKU DO WŁOSÓW, A TU TAKA NIESPODZIANKA, OSOBIŚCIE PREFERUJĘ OKREŚLENIE, ŻE MOJE WŁOSY SĄ W ARTYSTYCZNYM NIEŁADZIE, ALE CÓŻ. NEVERMIND. IMAGIN JEST TAKI AWWWWWWW, DOKŁADNIE TAK WYOBRAŻAM SOBIE LOU: Z DEKSZA ZBOCZONY, NIEPOKORNY, ALE PRZEDE WSZYSTKIM DŻENTELMEŃSKI. PRZYPOMNIAŁAŚ MI O R. I. P. WAKACJACH ._. JUŻ NIE ZANUDZAM, ŻYCZĘ WENY I WIĘKSZEJ INTELIGENCJI NIŻ MOJA, ŻEBYŚ NIE CHODZIŁA DO SZKOŁY BEZ KURTKI. AMEN.
OdpowiedzUsuńHahahah dziękuję!
OdpowiedzUsuńJestem zachwycona pani zabawą językiem.
OdpowiedzUsuńImaginy powinno czytać się łatwo i przyjemnie i pani opowiadania takie są. Przy czytaniu ich przypominają się wakacje, a także liczne wydarzenia podobne do tego opisanego przez panią. Przedstawia pani członków zespołu w jak najlepszym świetle. Marzenia które wcześniej nie miały cienia szansy się spełnić przy pani opowiadaniach ich szanse sue zwiększają.
Życzę pani weny a także aby przybyło czytelników i osób komentujących to literackie arcydzieło ;-)
Dziękuję!!! Podoba mi się pani określenie "zabawa językiem"
OdpowiedzUsuńCUDOWNY imagin z Lou. Taki właśnie jest!
OdpowiedzUsuńRany, miec takiego sasiada to cud!!
OMGOMGOMG BRALABYM TAKIEGO SASIADA :****** JESTES SWIETNA TAKI CUDOWNY KLIMAT W TYM IMG. !!! LOU TAKI SWIETNY ALE TENSKNIE ZA HARRYM :( ZROB IMG Z LOU I HARRYM ALE BEDZIE ZABAWA HAHAHAH ;******
OdpowiedzUsuń