piątek, 23 stycznia 2015

#4 Harry part 2





- Lizzy, wstawaj - gdzieś w dalekiej przestrzeni majaczy głos mojej mamy
- Jeszcze 5 minut
- Lizzy! Wstawaj teraz, zaraz się spóźnimy - podnosi ton swojego głosu. Wybuch za 3...2...1 - ELIZABETH TURNER! W tej chwili z łóżka! - Otwieram zaspane oczy. Patrzę na zegarek. 5.30. Chryste. Resztkami sił zwlekam się z pościeli. Ubieram ciuchy i idę do toalety. Szczęście, że spakowałam się wczoraj. Patrzę na moje odbicie w lustrze. Mam wory pod oczami, jestem biała jak kreda. Nie mogłam wczoraj zasnąć. Gdy tylko zamykałam oczy od razu przypominała mi się ta scena i...nie wiem co mam o tym myśleć. Jestem jednocześnie zła i zaskoczona. Bądź co bądź, to Harry, ale jeszcze nigdy nie posunął się tak daleko. Dla ocucenia chlapie się zimną wodą po twarzy. Biorę głęboki wdech i coś mi tu nie pasuje. Jest za cicho. Po chwili słyszę wrzask i do łazienki wpada James.
- Lizzy ratuj! - zaraz za nim wparowuje George, CAŁY mokry.
- Ten smarkacz, oblał mnie wodą z kwiatków jak spałem.
- Nie chciał wstać, mama mówiła, że przez niego nigdzie nie pojedziemy - najstarszy, mokry brat, zaczyna iść w stronę Jimmy'ego a ten krzyczy jeszcze bardziej i się za mną chowa. Do pomieszczenia wbiega Winston, a za nim rodzice. Wszyscy zastygli w bezruchu.
- Jako najstarsza siostra, rozwiąż ten problem, Lizzy - mówi George grobowym tonem
- James taka rada na przyszłość: nigdy nie bierz słów mamy dosłownie - nalewam wody do plastikowego pojemniczka i przychylam nad jego głową.
- Teraz jesteście kwita - i wychodzę z łazienki.






W aucie jest kompletna cisza. Chyba pierwszy raz w moim życiu. To przez ten poranny incydent. Wszyscy zerkają na mnie ukradkiem i zastanawiają się nad moim zdrowiem psychicznym. Każdy problem staram się rozwiązywać odpowiedzialnie, ale wtedy miałam już dosyć. Przed wyjściem z domu mama dyskretnie przyłożyła mi rękę do czoła i sprawdzała czy nie mam gorączki. Wybacz mamo, zorientowałam się co robisz. Wracając, jest cicho, a ja mogę w spokoju wymyślać teksty jakimi uracze Harry'ego. Zamierzam się dzisiaj dobrze bawić. Jeżeli myśli, że wyprowadził mnie z równowagi to się grubo myli. Dojeżdżamy na umówione miejsce.
- Lizzy, chodź musimy się przywitać z państwem Styles - nie mam ochoty, ale wysiadam
- Dzień dobry wszystkim - mówię. Dorośli ustalają drogę. Harry zmierza w moją stronę z uśmieszkiem na twarzy.
- Witam panno Turner, wygląda pani całkiem przyzwoicie - mówi i lustruje mnie wzrokiem od stóp do głów. Mam na sobie krótkie spodenki, traperki i bluzkę na ramiączkach. Wzrok Harry'ego zatrzymuję się na dekolcie. Mam cię. Specjalnie to założyłam. Będę miała nad nim odrobinę przewagi.
- Widzę, że jesteś gentelmanem Harry - uśmiecham się podstępnie. Rzednie mu mina. Otwiera buzię, żeby coś powiedzieć, ale podbiega do nas Winston.
- Lizzy jedziemy, wsiadaj do auta.






Jest cudownie. Spacerujemy dopiero piętnaście minut. Rodzice rozmawiają ze Styles'ami, Harry z chłopakami, a ja wdycham zapachy lasu. Nagle George klepie James 'a w ramię i zaczynają się ganiać. W nocy padało i skałki na których jesteśmy są mokre. Wszyscy czterej po kolei wywalają się i jak wstają mają mokre tyłki. Nie mogę przestać się z nich śmiać. Ich miny są bezcenne. Wymieniają między sobą porozumiewawcze spojrzenia i wszyscy jak jeden mąż zaczynają mnie gonić. Piszczę i zaczynam biec, ale nie uciekam zbyt daleko bo za chwilę tracę równowagę i zamiast na pupę upadam na brzuch. Czuję przeszywający ból na nogach, rękach i na skórze powyżej pępka.
-Lizzy, nic ci się nie stało? - pierwszy dobiega do mnie Harry. Jego głos jest zmartwiony. Od kiedy on się mną przejmuje? Chcę się podnieść, ale czuję piekący ból w nogach i gdy mam upaść z powrotem na ziemię czyjeś silne ręce chwytają mnie w biodrach i zatrzymują w miejscu. To są JEGO ręce. Obracam głowę i patrzę w jego oczy. Czuję między nami dziwne napięcie. To trwa tylko chwilę bo zaraz przebiegają do nas wszyscy pozostali. Harry delikatnie sadza mnie na kamieniach. Jest totalny rozgardiasz. Winston i James biegną do lasu po jakieś zioła, które rzekomo mają mi pomóc. Mama krzyczy, a ojciec wyciąga z plecaka mini apteczkę. Mam skaleczone nogi, ręce i kawałek brzucha. Nic groźnego.
- Daj tato, sama się opatrze. - biorę od niego waciki, bandaże i wodę utlenioną. W zetknięciu z raną syczę z bólu. George ma minę jakby miał zemdleć. Udaje mi się opatrzyć wszystko, oprócz brzucha.
- Lizzy musisz leżeć żeby to przemyć, samej ci się nie uda - mówi Harry. Zciąga sobie z ramion bluzę i kładzie ją tak abym mogła się na niej położyć. Potem zabiera mi buteleczkę. Patrzę, jak marszczy brwi gdy delikatnie mnie dotyka przez wacik. Kiedy kończy zawija resztki mojej podartej bluzki na miejsce i chwyta mnie w talii pomagając wstać.
- Możesz chodzić, nic sobie nie złamałaś? - pyta się pani Styles. Robię parę kroków z ręką Harry'ego nadal na moim ciele w ramach asekuracji.
- Wszystko okej. Ruszajmy już.
- Jesteś pewna?
- Tak - chcę założyć plecak, ale James mnie uprzedza
- Ja go poniosę - uśmiecha się do mnie ciepło.



Przez całą drogę aż do schroniska bracia mi nie dokuczali, nieśli plecak, przytrzymywali gałęzie i pytali się czy wszystko w porządku. Czasem warto być poszkodowaną. Nawet Harry ograniczył się do mało szkodliwych, kąśliwych uwag, które z resztą szybko odparowałam. Ciągle łapałam sie na tym, że się na mnie gapi. Teraz siedzimy wszyscy przy stole i konczymy jeść żurek w chlebie. Jest już dwudziesta pierwsza, więc będziemy wracać do domu zanim zrobi się całkowicie ciemno, bo wtedy bedzie ciężko znaleźć nasz szlak. Tym razem to JA biorę mój plecak. Wychodzimy przed schronisko.
- Mimo wszystko ta wycieczka była świetna, nie? - mówię do Harry'ego
- Jeszcze się nie skończyła, Lizzy - puszcza do mnie oko, a ja się śmieję. On także - But ci się rozwiązał - patrzę na dół. Chcę się pochylić, ale strasznie piecze mnie brzuch. Szukam wzrokiem jakiegoś, głazu, o którego mogę oprzeć nogę.
- Co się dzieje? Dlaczego nie wiążesz?
- Nie mogę się schylić - chłopak patrzy na moją podartą bluzkę i prześwitujące bandaże. Podchodzi bliżej, klęka przede mną i zaczyna wiązać mi sznurówki. Nie wiem czemu momentalnie zaczyna robić mi się gorąco. Harry posyła mi z dołu przeciągłe spojrzenie, a atmosfera między nami się zagęszcza. Wydaje mi się, że specjalnie robi to tak wolno. Wstaje i patrzy na mnie z góry. Przygryza wargę.
- Pierwszy raz jestem powodem twojego rumieńca Lizzy - mówi i dotyka mojego policzka. Wydaję z siebie niekontrolowane westchnienie - musimy już iść, panno Turner - gdy maszerujemy widzę kątem oka jak Harry się uśmiecha. Ja za to nie mogę sklecić sensownego zdania. Chłopak znowu posyła mi urywane spojrzenia. Prawdę mówiąc posyłamy je sobie nawzajem. Mój Boże. Ta relacja wymyka mi się spod kontroli. Jestem bardzo zamyślona, ale nie da się nie zauważyć, że od dłuższego czasu nie ma z nami naszych rodziców.
- Harry, gdzie oni są?
- Z przodu. Zaraz ich dogonimy - chcę się brzmieć spokojnie, ale w jego głosie słyszę lekkie przerażenie. Staramy się iść jeszcze szybciej, aż w końcu biegniemy. Nigdzie ich nie ma. Moje nogi są jak z waty. Nie pamiętamy też drogi ze schroniska. Już zmierzcha.
- Szukamy ich już pół godziny Harry - mój głos jest drżący.
- Wydaje mi się, że ONI nas szukają. To my się zgubiliśmy, Elizabeth.
- Nawet w takiej sytuacji musisz to robić? -
- Ale co? Przecież tak się nazywasz.
- Wiesz, że tego nie znoszę - zatrzymujemy się. Zaczynam płakać. Jestem w ciemnym lesie, a ON znowu zaczyna być dla mnie niemiły - Myślałam że mimo naszych drobnych sprzeczek, tak naprawdę się lubimy, Harry.
- Przepraszam, jestem zdenerwowany. Chodź tu do mnie - rozpościera swoje szerokie ramiona. Szybko do niego podchodzę, wręcz biegnę. Pierwszy raz w życiu się do niego przytulam i TO uczucie jest cudowne. Biorę głęboki wdech.
- B-boje się Harry - jesteśmy sami w górach i zrobiło się już całkiem ciemno. Mamy ze sobą tylko małe plecaczki. Jego ramiona wokół mojego ciała odrobinę mnie uspokajają.
- Ja też się boję, Lizzy - szepczę mi cicho we włosy. Wydaje mi się, że mówił to bardziej do siebie niż do mnie, a ja nie miałam tego usłyszeć.





SORRY za ewentualne błędy za 5 minut moja mama wyłączy mi internet. Zapomniałam napisać wam wcześniej, ale nadalam  moim bohaterom imiona, żeby dodać im charakterku (szczególnie Lizzy) Komentarze, komentarze i jeszcze raz komentarze!

5 komentarzy:

  1. Jak zwykle zaskakuje nas pani poziomem swoich prac literackich, pomimo paru błędów (wiem czego są powodem) wszystko jest doskonale przemyślane. Na pewno nie tylko ja nie mogę się doczekać kolejnych przygód pana Harrego i panny Lizz.
    Mam nadzieje, ze wena dopisze i nie będziemy musieli długo czekać na kolejna część.
    Niemogaca się doczekać kolejnej części wierna czytelniczka pani wspaniałego bloga. ;-)

    OdpowiedzUsuń
  2. O tak!
    Ja również nie mogę się już doczekać kolejnej części ich przygód!!
    Czekam<3

    OdpowiedzUsuń
  3. MIAŁAM SKOMENTOWAĆ OBYDWA ROZDZIAŁY W PIĄTEK... UPS?
    STRASZNIE MNIE ZASKOCZYŁAŚ CZĘŚCIAMI DZIEŃ PO DNIU. JA ZAZWYCZAJ CZYTAM IMAGINY W NOCY BO W DZIEŃ NIE BARDZO ZNAJDUJĘ CZAS, A TY JE PISZESZ, CO POCHŁANIA ZNACZNIE WIĘCEJ CZASU, CZY TY MASZ JAKIEŚ ŻYCIE DZIEWCZYNO? W KAŻDYM RAZIE, CHYLĘ CZOŁA ; )
    OBYDWA ROZDZIAŁY SĄ NAPRAWDĘ ŚWIETNE. TROCHĘ UTOŻSAMIAM SIĘ Z LIZ, BO JA TEŻ JESTEM OKROPNĄ CIAMAJDĄ I JAK BYŁAM Z KUZYNEM W GÓRACH TO SIĘ WYPIEPRZYŁAM I PÓŹNIEJ LEDWO CHODZIŁAM, ALE CHOCIAŻ PRZESTAŁ MNIE POGANIAĆ I PRZEZ RESZTĘ POBYTU BYŁ WYJĄTKOWO MIŁY. ALE NIE O TYM. TWOJE IMAGINY NAPRAWDĘ MIŁO SIĘ CZYTA, MAJĄ PRZEMYŚLANĄ FABUŁĘ I NIE UŻYWASZ WYNIOSŁEGO JĘZYKA I NAPRAWDĘ NIE MA NIC LEPSZEGO, NIŻ LEŻEĆ WYKĄPANA W CIEPŁYM ŁÓŻECZKU I CZYTAĆ TAKIE PEREŁKI, JAK TWOJE IMAGINY : )
    ELLA

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziękuję! Masz rację ja nie mam życia haha

    OdpowiedzUsuń