Wołamy w las za nimi, ale słyszymy tylko echo. Minęły już dwie godziny odkąd wyszliśmy ze schroniska i staramy się znaleźć naszych rodziców. Ba! Chociaż szlak powrotny, ale marnie nam idzie przez totalne ciemności, które przy okazji mnie przerażają. Wszyscy tam na pewno odchodzą od zmysłów.
- Harry, to bez sensu. Patrz ile krążymy po lesie i nic. Zatrzymajmy się gdzieś i poczekajmy, aż w zejdzie słońce - mój ton jest strasznie płaczliwy. Nic nie mogę na to poradzić, że się boję.
- Myślę, że masz rację, Lizzy - zatrzymujemy się obok uciętego konaru. Chłopak ściąga plecak. Nagle słyszę szelest w pobliskich krzakach.
- H-Harry tam coś jest - biegnę do niego na oślep i łapię go za ramię.
- To tylko ptaki, głuptasie - mówi to tak czule, że nie uznaje tego za obelgę - chodź rozpalimy ogień. Robi się coraz zimniej.
Siedzimy z Harry'm na przeciwko ogniska, które przy okazji ja rozpaliłam. Boje się trochę mniej, chociaż i tak nie mogę się wyzbyć wrażenia, że zaraz coś mnie zaatakuje od tyłu. Za każdym razem gdy słyszę jakiś dziwny dźwięk, wzdrygam się, a Harry stara się ze mnie nie śmiać. Między nami panuje napięcie. Nie wiem nawet kiedy, ta znajomość zaczęła przeistaczać się w coś większego, nad czym oboje nie umiemy zapanować. Rzucam spojrzenie na Harry'ego i napotykam jego błyszczące w oczy. Speszona szybko odwracam wzrok i nic nie mogę poradzić na to, że zaczynam się rumienić. Kątem oka widzę, jak się uśmiecha. Wygląda wtedy naprawdę uroczo. Albo całkowicie oszalałam, albo on jest przystojny i naprawdę mi się podoba. Chyba to drugie. Ale czy on czuję coś do mnie? Jego spojrzenia, dotyk. To wszystko jest takie intenstywne. Wzdycham, a chłopak rzuca mi krótkie spojrzenie. Kiedy upadłam martwił się o mnie. Wszystko wskazuje na to, że... STOP. Zapędzam się. Nie będę mu ufała. Może po prostu chcę mnie tylko wykorzystać. Będzie miał zabawę z kolejną laską. To w końcu Harry. Ja się w nim zakocham, a potem on mnie rzuci. Obawiam się jednak, że jest za późno. Ja już się ZAKOCHAŁAM. Lizzy Turner się zakochała. Matko, jak to dziwnie brzmi. Zawsze myślałam, że będę ponad te głupie miłosne gierki. Nagle czuję silniejszy podmuch wiatru. Wzdrygam się. Łapię się za ramiona i je pocieram. Chłopak sięga po plecak i wyjmuje z niego wielką, przynajmniej jak dla mnie, szarą bluzę, którą zakłada przez głowę. Musi mu być ciepło. Ja po prostu zamarzam mimo ognia i mojej lekkiej koszulki. Harry przesuwa się w moją stronę i siada za mną.
- Co ty robisz? - jestem zdekoncentrowana. Nic nie odpowiada. Sadza mnie między swoimi nogami. Czuje jego silne ręce na moich biodrach i dociska mnie do swojej klatki piersiowej. Nagle bez żadnego ostrzeżenia zakłada mi coś na głowę, a ja krzyczę.
- Lizzy, nie wrzeszcz tak - mówi po czym przeciąga moją głowę przez otwór w jego bluzie. Jesteśmy oboje ubrani w szary materiał.
- Harry...
- Przecież jest ci zimno, jeśli chcesz się ogrzać musimy się przytulić - mówi po czym oplata mnie swoimi długimi ramionami. Czuję jak ciepło rozchodzi się po moim ciele falami. I myślę, że to nie przez tą bluzę, tylko przez jego dotyk, który pali. Robi mi się gorąco. Nie, muszę być silna, on przecież tylko gra na moich uczuciach, a potem mnie rzuci. Jestem urojona, on przecież do mnie nic nie czuję.
- Nie wiem, czy to abyś mnie obejmował jest tu niezbędne.
- Nie lubisz jak to robię? - pochyla się i szepczę mi do ucha - Jak cię dotykam Lizzy? Twoje ciało reaguje zupełnie inaczej. Znowu się rumienisz - jego głos zachodzi chrypką. Wyciąga ręce z rękawów i głaszczę moją skórę pod bluzą. Robi mi się gorąco. Jego dłonie suną po mojej talii potem biodrach i zatrzymują się tam. Zaciska palce, a ja nie wiem czemu wzdycham. Czuję jego ciepły oddech na mojej szyi, a potem usta. Zaczyna mnie całować. Zamykam oczy. Nie wiem jak on to robi, sprawia, że nie mogę nad sobą zapanować. Jęcze, gdy czuję jak delikatnie mnie gryzie. Matko. Ciekawe czy każda jego dziewczyna reaguje tak samo. Zaraz, przecież ty jesteś jedną z nich.
- Przestań Harry - mój głos drży.
- Co się stało?
- Co my w ogóle robimy? M-My nie możemy. J-ja nie mogę. Chcesz mnie tylko wykorzystać, Harry. Mogłam się domyślić tego wcześniej. Byłam głupia - mój głos robi się coraz bardziej odważny z każdym wypowiedzianym zdaniem. Mam nadzieję, że wracam do normalności. - Dzięki, już się zagrzałam. Aż za bardzo - chcę wstać, ale ON mi to uniemożliwia - Puść mnie - jego uścisk zacieśnia się coraz bardziej.
- Nie, nie wiem kto ci nagadał takich bzdur i musimy sobie coś wyjaśnić. Wcale nie zamierzam cię wykorzystać. Lizzy, proszę nie wyrywaj się bo i tak ci się nie uda. Od początku naszej znajomości starałem się ci pokazać, że mi się podobasz. Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie? Od tamtej pory nie mogłem się od ciebie uwolnić. Odkąd cię pierwszy zobaczyłem, mam ochotę cię pocałować - obracam głowę w jego stronę. Przenosi wzrok na moje usta i łapie mocno nadgarstki, przez co czuję się przy nim bezbronna. Patrzę w jego oczy. Harry marszczy brwi, a jego spojrzenie sprawia, że nie mogę racjonalnie myśleć. Nasze twarze są bardzo blisko siebie. Zamykam oczy i czuję jak chłopak mnie całuje. Bardzo wolno, namiętnie i gorąco. Jęcze, a on to szybko wykorzystuje i przejeżdża swoim językiem po moim podniebieniu. Przenosi ręce z nadgarstków na biodra i dociska nasze ciała. Zmieniam pozycję i siadam na nim, a moje nogi oplatają jego talię. Jego dłonie wędrują po moich plecach coraz niżej i niżej aż docierają do krawędzi koszulki. Mój Boże. Szaleje z rozkoszy. Przygryza moją wargę, a ja wydaje z siebie kolejny, głośniejszy jęk. Harry mruczy i czuję jego chłodne dłonie pod moją bluzkę. To sprawia, że nagle przytomnieje. Gwałtownie się od siebie odrywamy. Potem robię wszystko błyskawicznie. Zciągam swoją część bluzy, wyrywam się z jego objęć i biegnę w las. To wszystko jest bezsensu, ale nie myślę o tym teraz.
- Lizzy! Co ty wyrabiasz! - obracam się i widzę jak Harry zrywa się na nogi i pędzi za mną. Przyspieszam. Jest ciemno i potykam się o korzenie.
- Lizzy, stój! - chłopak krzyczy głośniej - słyszę, że jest coraz bliżej. Nie mogę biec szybciej - Elizabeth! - słyszę jego krzyk tuż koło mnie. Chcę przeskoczyć konar, ale potykam się i już mam spaść na dół, ale chłopak mnie łapię. Chwyta mnie w talii jedną ręką, a drugą w nadgarstku i pociąga mnie ku górze. Wpadam na niego z impetem.
- Najpierw się całujemy, a potem uciekasz. Jesteś najbardziej szaloną dziewczyną jaką spotkałem. Co ci strzeliło do głowy?
- Ja, ja po prostu musiałam pomyśleć na osobności Harry. Pogubiłam się - odwracam głowę i patrzę na swoje buty.
- Elizabeth, spójrz na mnie - dotyka palcami moją brodę i zmusza do spojrzenia mu w oczy. Jego ton jest poważny - Nie uciekaj od tego co nieuniknione. Jestem w tobie zakochany, nie widzisz tego? - bierzę moją twarz w jego dłonie - Chcę być z tobą. Co mam zrobić żebyś mi zaufała? Lizzy, jesteś taka skomplikowana - schyla się i zrywa źdźbło trawy. Następnie bardzo delikatnie ujmuję moją dłoń i zawiązuje roślinkę na serdecznym palcu lewej ręki. Przestaje oddychać.
- Bądź ze mną, Elizabeth - jego wzrok jest intensywny. Moja decyzja jest błyskawiczna i bez zastanowienia.
- Dobrze - mówię, a Harry posyła mi najpiękniejszy uśmiech jaki widziałam. A potem przekłada mnie przez ramię tak, że tracę kontakt z ziemią. No cóż, Harry nie byłby Harry'm, gdyby nie zrobił czegoś takiego.
- Wracajamy, niezdarna panno Turner - tak, jestem pewna, wrócił dawny Styles.
Uwielbiam, kiedy on obejmuje mnie ramionami. Siedzimy tak jak wcześniej, w jego wielkiej szarej bluzie. Chłopak całuję mnie we wlosy. Opieram się o jego klatkę piersiową. Trzaskanie ognia i ciepło bijące od Harry'ego sprawiają, że staje się coraz bardziej senna, aż w końcu zasypiam.
Budzi mnie ewidentne zimno i ćwierkanie ptaków. Biorę głęboki wdech. Powietrze jest cudownie świeże. Otwieram oczy. Ognisko zgasło przez noc. Słońce przebija się przez gałęzie.
- Dzień Dobry panno Turner - słyszę ochrypły głos tuż przy uchu.
- Cześć - ziewam.
- Chodź musimy znaleźć drogę powrotną - wstajemy i ubieramy plecaki. Nagle słyszę jak ktoś mnie woła. Odwracam się. Widzę James'a biegnacego w naszą stronę.
- Mamo, są tutaj! Lizzy, nawet nie wiesz jak się martwiliśmy!
- Elizabeth Turner nigdy więcej tak nie rób. Kochanie myślałam, że stały się wam najgorsze rzeczy - moja mama mnie ściska. A ja patrzę na Harry'ego i uśmiecham się od ucha do ucha.
-Nie takie najgorsze mamo.
W końcu coś pani dodała, dziękuję.
OdpowiedzUsuńNiesamowity zwrot akcji, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Pani język literacki cały czas mnie zaskakuje.
Mam nadzieje, że nie będziemy długo czekać na kolejną część, no chyba ze to jest ostatnia.
Dużo weny i czego tam pani potrzebuje
dopiero zaczęłam czytać, twojego bloga, jest CUDOWNY
OdpowiedzUsuńkiedy następny ??